fbpx

Column Charlotte Beumer - april 2019

De endorfine-douche

De afgelopen weken waren best wel meh.
Dat heb je soms. Zo’n dag of zo’n week of zo’n maand waarin het allemaal maar niet lijkt te willen stromen.
Ik stroomde dus ook niet, totaal niet zelfs. Dat in tegenstelling tot de lekkage in mijn keuken die juist maar niet wilde stoppen met stromen, waardoor mijn laminaat nu hinderlijk omhoog krult.
Mocht er iemand behoefte hebben aan champignons, ik kweek ze zo groot als eieren achter mijn keukenplint. Maar dit geheel terzijde.

Olympisch

Ik weet niet hoe dat met jullie zit, maar als ik eenmaal meh ben, dan wil de rest ook niet meer. Vroeger betekende dat dan ook steevast dat ik mijn Zumbalessen liet schieten, de ellenlange übersaaie zwembaantjes liet voor wat ze waren en me niet zen genoeg voelde voor yoga. Ik tilde eigenhandig het begrip meh naar een Olympisch niveau en ‘beloonde’ mezelf dan door niet te gaan sporten.
Maar dat is helemaal geen beloning, weet ik nu. Juíst niet.

Heel Erg

En echt, de laatste weken was het allemaal even Heel Erg.
Of nou ja: ík was heel erg. Zo van dat ik soms de hele tijd bozig was, op het Alles. Zo van dat er dagen waren dat ik mijn kleuter wel tien keer op het hart moest drukken om op school niet de hele tijd ‘kut!’ te roepen, zoals mama wel deed, omdat zijn juf daar echt iets van zou gaan vinden.

EINDELIJK

Na me een tijdje enorm te hebben zitten opvreten terwijl ik machteloos tandenknarsend op de toppen van mijn frustratie moest toezien hoe mijn levensvreugde tot een algeheel dieptepunt zakte, kon ik een week of twee geleden weer voorzichtig gaan trainen. Hallefuckingluja.
Eindelijk.
EINDELIJK!
Ik moest nog wel een beetje uitkijken, want herstel-technisch was ik zeker een week te vroeg. Volgens de fysio dan. Maar kom op, wat weet zo’n fysio nou van knieletsel. Ja toch.

Progressie

Pijn of niet, ik ging. Ik was er zó aan toe. Voor mij betekent het beoefenen van zowel krav maga als trojan workout namelijk een ware endorfine-douche.
Eentje die me niet alleen plezier, maar ook progressie oplevert. Zich voorzichtig aftekenende spieren bijvoorbeeld. Vind ik gaaf. Het maakt dat ik me met geen mogelijkheid meer kan voorstellen dat er ooit een tijd was dat ik boven alles streefde naar een zo mager en hoekig mogelijk lichaam.

Icepack

En krav, och, krav. Mijn favoriet, ook al heb ik structureel aan elke hand minstens één gekneusde vinger. Mijn happy place, ook al heb ik regelmatig blauwe plekken zo groot als een voetbalveld en ligt er tegenwoordig standaard een icepack in mijn vriezer. Mijn lievelings, ook al ben ik soms nog zo bang en vind ik het soms nog zo eng en ook al sloeg laatst tijdens Fightclub iemand mijn bovenlip open en zag ik eruit alsof ik zojuist een grote hap uit een dampend rauw dier had genomen.

Dubbel

Krav maga is best wel dubbel. Je leert er dingen die je hoopt nooit nodig te hebben. Als je ze eenmaal kan hoop je stiekem dat je ze eens in de praktijk kan gaan brengen, maar eigenlijk ook weer niet, want een aanleiding om krav maga in de praktijk te brengen is doorgaans geen blije aangelegenheid.
Je leert er fysieke dingen. Dingen zoals opstaan van de grond, op de krav-manier. Vingers in andermans oogkassen slaan. Scissor-kicks.
Je leert er mentale dingen. Zoals gevechtsbereidheid. Incasseren, en zéker ook uitdelen. Denken buiten de kaders, denken in termen van wat-kan-wél.
Je leert er confronterende dingen. Hoe ga je om met situaties die je (nog) niet kent. Met situaties die oneerlijk zijn. Met aangevallen worden, op wat voor manier dan ook. Met jezelf vooropstellen wanneer je moet kiezen tussen jouw welzijn en dat van de ander. En dat is een uitdaging, helemaal als die eigenschap niet van nature in je systeem zit meegebakken.

Overload

Soms veroorzaken al die processen en trajecten bij mij een kleine overload. Dan kan ik iets ineens heel eng vinden. Of gegrepen worden door de redenen, de kern, dat ik überhaupt met krav maga ben begonnen. Dan moet ik dat even kanaliseren. Dan doe ik een dansje tussendoor of maak ik een flauwe grap die vrijwel altijd te maken heeft met zelfspot.

Blitzkrieg take-down

En gelukkig valt er vaak ook een heleboel te lachen.
Bijvoorbeeld als Martijn de instructie ‘Hairgrabs!’ geeft aan een heel rijtje kale mannen. Of die keer dat we met z’n allen naar de uitleg van Stephan stonden te luisteren en mijn veel sterkere trainingsmaatje bedaard in mijn oor fluisterde: “Hey, iemand heeft daar water gemorst, zie je dat? Dat ga ik straks droogmaken. Met jou.”
En dat ik wist: ja. Dit gaat gebeuren.
Dat ik gelaten zuchtte, in een milde acceptatie van het onontkoombare. En dat ik inderdaad nog geen twee minuten later middels een blitzkrieg take-down de vloer lag te drogen met mijn rug.

Feest, dit

Het is vrijdagavond en Rogier geeft les. We gaan iets anders-dan-anders doen. Even geen strepen-training, even geen technieken, even geen curriculum.
We verdelen ons in tweetallen en luisteren naar de opdracht. Buiten de zaal staat een bouwwerkje van houten blokjes opgesteld. Dat moeten we exact namaken. De benodigde blokjes vinden we beneden, in de bokszaal.
Per tweetal mag er steeds één lopen. Per ‘run’ mag er maar één blokje worden meegenomen.
En, en nou komt het, zowel bij de deuropening van de zaal als beneden staat iemand die dat allemaal gaat proberen te voorkomen. Die je gaat tegenhouden. Je blokje wil afpakken. En een eenmaal afgepakt blokje betekent: met lege handen terug.
Feest natuurlijk, dit.

List&bedrog

Ik moet niet alleen kracht, maar ook behendigheid en creativiteit aanwenden. Waar ik me de ene keer fysiek weet te ontworstelen gebruik ik de keer daarna list&bedrog.
Ik steek mijn blokje in dat kleine zakje van mijn krav-broek (waar alleen je dubbelgevouwen bitje inpast dat er vervolgens áltijd inclusief pluis weer uitkomt) en laat dan demonstratief mijn lege handen zien.
“Ahhh,” zegt de ‘bewaker’. “Heb je niks?”
“Nee,” antwoord ik lichtjes pruilend. “Mijn blokje is beneden afgepakt.”
“Nah,” zegt ‘ie meelevend. “Loop dan maar door.” En hij geeft me vrije doorgang.
Och, wat een dotje. Het lukt me maar net om mijn grijns te onderdrukken wanneer ik het blokje uit mijn zak wurm en met trillende handen toevoeg aan ons bouwwerk.
Deze tactiek tot twee keer toe, daarna krijgt ‘ie argwaan.

Stress

Bedenk even: het ging om een bouwwerkje dat mijn kleuter nog lachend na had kunnen bouwen. Ik bekeek het grondig in de gang, en snoof. Really? Was dit nou alles? Appeltje-eitje, dit, jongens.
Maar toen puntje eenmaal bij paaltje kwam, was het net alsof mijn brein niet meer wilde.

“Neenee,” zegt mijn maatje stellig, “dat moet anders. Die moet dáár en dan deze schuin. Echt hoor. Laat mij maar. Ik heb een fotografisch geheugen.”
“Niet,” werp ik tegen.
“Wel,” zegt hij.

Ik weet het zeker. Hij weet het zeker. En toch hebben we het allebei fout. Allebei de keren.
Iets proberen te onthouden onder stress. Dat is dus niet te doen.

Niet bang

De rest van de avond krijg ik de glimlach niet meer van mijn smoel. Ik heb gelachen, geworsteld, gevochten, geduwd en getrokken. Ik heb gelogen en bedrogen, me verdedigd. Ik heb gebluft en gedenderd. Geprobeerd te denken, wat niet lukte, ben pontificaal in de bak met stootkussens geduwd en toch gaf ik niet op. Was ik niet bang.
Vooral heb ik veel gelachen.

Eenmaal thuis had ik helemaal geen last van dat rare laminaat. Voelde ik de pijn in mijn knie nauwelijks meer. Was ik moe maar toch niet. Was de meh totaal verdwenen.
En keek ik meteen alweer uit naar de volgende endorfine-douche.

Over Charlotte:

Ik ben Charlotte, 38 jaar oud en moeder van Teddy (7jr.) en James (4jr.). Samen met onze geschifte kater Titus wonen we in Haarlem. Ik ben een taalkleier, een woordvormer, een copywriter en een verhalenfan. Ik schrijf, dus ik besta. Strijken vind ik stom en koken een uitdaging. Dagelijks doe ik fanatiek aan peuterzeulen en kleutersjouwen en daarnaast is Krav Maga mijn lievelings. Ik schreef en publiceerde twee boeken: ‘Zwanger, the true story’ en ‘Supermama’s, the true story’. And there’s more where that came from. Dus hou me in de gaten.

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

H. Dunantweg 1
2402 NM Alphen aan den Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons