fbpx

Column Charlotte Beumer - april 2021

MAGNIET

‘Morgen weer zo’n dag,’ verzucht ze op de WhatsApp. ‘Weer een dag van slapen, Netflix en niks doen.’

Walhalla

Ergens klinkt het voor mij (die juist hysterisch gillend achter de uren aanholt, lijkt wel) als een soort walhalla, als iets waarmee ik direct zou willen ruilen. Alleen - ik ken de grimmige frustratie, de machteloosheid, de uitzichtloosheid die ten grondslag ligt aan haar berichtjes.

Accent

Ze is mijn vriendin. En ze heeft geen zak te doen.
Al tijden niet, trouwens.
Haar baan ligt stil, haar lijf werkt niet mee en van een sociaal leven is, in elk geval ‘in real life’, verdraaid weinig sprake. Dus daar zit ze dan, in haar tweekamerflat ergens in een flinke stad in Schotland. Met haar onweerstaanbare accent en geen zak te doen.

Spectrum

Grappig genoeg, en daar is dan eigenlijk weer niets grappigs aan, zitten we allebei aan de totaal andere kant van het spectrum. Want waar zij oeverloos ronddobbert in een oceaan vol loze uren, kom ik ze juist structureel tekort. Want met een opstartend bedrijf, de zorg voor twee kinderen en de ingekorte schooldagen lijk ik voortdurend, tong op mijn schoenen, achter mezelf aan te hollen.

Ik weet: dat gevoel creëer ik zelf. Immers: waar je je op focust, dat maak je groter. Focus op gebrek aan uren (of aan wat dan ook) is dus: erváren van gebrek aan uren.
It’s thát simple.

Afstemmen

Wij mensen zijn snel geneigd tot de ‘als dít, dan dát’-constructie. Als ik die auto/baan/partner eindelijk heb, dán zal ik gelukkig zijn. Had ik maar meer geld, meer tijd, meer uren, dán voelde ik me vrij. Waardoor je dus eigenlijk je gevoel laat afhangen van externe factoren.
Heel logisch, hoor. Zo staan we vaak afgesteld. Alleen vergeten we soms dat we alles wat we nodig hebben, al hebben. We hoeven er alleen maar op af te stemmen.

HardcoreHarry

Het is zoals met het luisteren naar de radio. Op welk station stem je af? Als je luistert naar SkyRadio, dan is de kans klein dat je Rammstein of een DJ HardcoreHarry krijgt voorgeschoteld. En daar is niets mis mee, je kiest immers voor SkyRadio en knuffelrock is wat je krijgt.
Het wordt een ander verhaal als je een hekel hebt knuffelrock, als knuffelrock je zachtjes een beetje doet overgeven in je mond, als je liever scheurende gitaren hoort of iets met veel beats per minute.
Dan kan je kiezen: blijven luisteren naar SkyRadio en je bij elke zwijmelplaat op gaan zitten vreten, óf veranderen van radiostation. Want dat jij afstemt op Sky, wil niet zeggen dat de rest niet bestaat, dat er niet nog ontelbaar veel andere radiostations zijn, die op dat moment ook iets uitzenden.

Afstemmen en intunen

Dat gevoel waar je naar verlangt is altijd beschikbaar, je kan erop afstemmen, intunen, ervoor kiezen.
Werkt dat altijd zo? Ja!
Is dat in de praktijk altijd even makkelijk? Neuh.
Wat we niet mogen, dat willen we juist hebben. Neem bijvoorbeeld de avondklok en de weerstand die veel mensen tegen deze maatregel ervaren. Weerstand die, naar mijn idee, vooral gaat over iets dat we niet (meer) mogen.

Rode lap

‘Het mag niet’, werkt in feite als een rode lap op een stier. Het is de reden dat diëten niet (lang) werken. Want als ik zeg: jij mag geen chocola, patat en pizza, waar denk je dan aan? Juist: chocola, patat en pizza.
Als je tegen een peuter zegt: ‘Niet op dat muurtje klimmen!, wat hoort hij dan?
Juist: ‘Op dat muurtje klimmen’.
En als je hoort, je mag na negenen niet naar buiten, wat wil je dan?
Juist: na negenen naar buiten.

Leen-honden

Ik bedoel: toen de avondklok werd ingesteld ontstond er een ware run op leen-honden en Thuisbezorgd-jassen, inclusief bijbehorende woekerprijzen. Goed, en dan heb je zo’n jas te pakken. En dan? Dan kan je semi-onbezorgd (want je moet dan natuurlijk wel iets van een pizza bij je hebben, of een hond, of allebei) naar buiten naar negenen.
Er is niks open. Bezoekjes afleggen mag mondjesmaat. Het is koud, nat en guur. Maar hey, jíj bent buiten! Hoei!

Dansje

In mijn huis woont ook een hond. Ik ben dus élke avond na negenen nog buiten. De eerste week, moet ik toegeven, was surreëel. Ik stond op de middenstreep van een weg waar je normaal gesproken op elk willekeurig tijdstip zowat van je sokken wordt gereden, laat staan dat je er, zonder doodswens en voor je lol, een dansje doet.

En daar stond ik. Op die streep. In het maanlicht. Ik keek links: niks. Ik keek rechts: niks. Ik nam een foto. Ik deed een klein dansje. En dat was dan dat.
Spannender werd het echt niet, de weken erna. Kouder, dat wel. Met veel sneeuw ook.

 *let op, hier volgt een anekdote*

Vroeger, lang geleden, toen je poepen nog met een lange oe schreef, toen rookte ik nog. Ik deed verschillende pogingen om te stoppen, omdat ik zelf ook heus wel wist dat het goor was en duur en ongezond. En dan nam ik een ferm besluit; het is Klaar. Ik Stop met Roken. Ik verbande alle sigaretten, aanstekers gooide ik weg, in mijn asbak zette ik een plantje.
Ik zou nooit meer roken.
Want ik mócht nooit meer roken.

Overdag ging het prima. Dan was ik bezig met studie of werk of allebei. Maar ’s avonds, bij het neerploffen op de bank, sloeg het toe. De zin in een sigaret. Het zoeken. En de toenemende gejaagdheid: welk benzinestation is er nog open? Naar welke snackbar kan ik gaan? Of zou mijn buurvrouw soms nog..?
Ik mócht niet, dús ik wilde.

Na poging nummer Zoveel besloot ik het anders aan te pakken. Ik stopte wederom met roken, maar zorgde ervoor dat ik mijn sigaretten plus aansteker op hun vaste plekje in de keukenla had liggen. Er was dus geen reden tot gejaagdheid, want het was er gewoon. En ik mocht het zelf bepalen. Ik bedoel, ik was een grote meid. En er kwam echt niet zoiets als een rook-politie aan de deur.
Dat gaf zoveel rust, dat ik die sigaret uiteindelijk niet nodig had.

*einde anekdote*

Bokszaktraining

Als iets niet mág, dan wil je het juist. Zo zijn we ge-wired.
Afgelopen week deed ik een bokszaktraining via een sportschoolpodcast (3xwoordwaarde). Het was een pittige training, zo eentje waarbij dat enthousiaste ‘deze oefening doen we één minuutje!’ ineens aanvoelt als een ‘dit duurt nog tot kerst en het is nu maart!’.
Lang verhaal kort: Ik. Ging. Stuk.

Opgeven

Maar net toen ik wilde opgeven, die laatste twintig tellen van low-kicks niet meer op dacht te kunnen brengen, toen zei de sportschoolpodcastmeneer (4xwoordwaarde) ineens dit:
‘Kom op! Nu mág je nog! En straks dan wíl je en dan mág je niet meer!’

Straks wil je en dan mag je niet meer.
Mag je niet meer.
Je mag niet meer.

Low-kicks

Waar ik het vandaan haalde weet ik niet. Of nou ja, weet ik wél. Want het vooruitzicht van niet meer mogen, deed mijn ‘dat zullen we nog wel eens zien’ hard opvlammen. En ik perste die twintig tellen low-kicks eruit en stortte niet ter aarde. Natuurlijk werd ik er een beetje in-gemanipuleerd, maar dat was in dit geval niet erg.

De goede kant op fantaseren

Mijn vriendin, die aan de overkant van de Noordzee, die weet ook hoe ‘het’ werkt. Dat het vooral een kwestie is van mindset, van intunen op wat je wél wil, van het sturen van je gedachten, van het ‘de goede kant op fantaseren’.
Maar goed, lukt dat altijd de hele tijd? Nope.
Is dat erg? Faal je dan? Neen!

Drie elementen

Want het begint bij bewustwording, en dan vooral van de volgende drie elementen: Gedachten: welke gedachten heb je?
Emoties: hoe voel je je?
Focus: waar focus je op? Want dat maak je groter.

Dus…
Morgen weer ‘zo’n’ dag? Of een andere?

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

Zwembad Aquarijn
Cantharel 10
2403 RA Alphen a/d Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons