fbpx

Column Charlotte Beumer - augustus 2018

“Hey… wat is dit nou?”

M’n vriend en ik ruimen (of nou ja: mesten) samen de keukenkasten uit en worstelen ons door in ettelijke jaren opgebouwde archeologische lagen ‘Het Leven van Charlotte’ heen. Hij houdt iets dat ooit is ingelijst voor zich en leest enkele cijfers hardop.
“Oh,” antwoord ik min of meer achteloos, terwijl ik een blik werp op wat hij vasthoudt, “dat is mijn HBO-diploma.”
“Waarom staat dit zo weggemoffeld in een kast?” vraagt hij oprecht verbaasd. “Dit hoort aan de muur, dit is een fokking prestátie.”
Hij kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan. Het antwoord moet ik hem verschuldigd blijven. Niet omdat ik het niet weet, maar omdat het te pijnlijk is om uit te spreken. 

Mijn waarheden

Het heeft alles te maken met mijn Waarheden. De boodschappen die ik me, ergens in mijn leven, om wat voor reden dan ook, eigen heb gemaakt. Geïnternaliseerd. Die ik ben gaan zien als Waar.
En die niet per se heel leuk, gezellig of positief zijn.

Wat ik doe is nooit een prestatie. Het is niet knap. Het is gewoon. Normaal. Dus daar hoeven we het niet over te hebben met z’n allen.’
(Waar/niet waar)

Fysiek, emotioneel, spiritueel en mentaal

In het afgelopen jaar heb ik mijn waarheden stevig onder de loep genomen. Niet alleen in de zaal, die ook wel bekendstaat als de Groene Hel, maar ook door deel te nemen aan het FemmePower-programma.
Twee keer per maand kwamen we samen en kregen we interessante theorie voorgeschoteld, bespraken we onze voortgang, jankten en lachten we en holden, sloegen en trapten we ons al zwetend moe in de zaal.
Fysieke, emotionele, spirituele en mentale kracht. Daar kwamen we voor en dat is precies wat we kregen.

‘Ik was vroeger lange tijd een ziek zorgenkind, en daarom moet ik nog steeds heel erg uitkijken met wat ik nu allemaal doe omdat ik fysiek best wel zwak ben.’
(Waar/niet waar)

 Struikelblokken

Was dat altijd makkelijk? Neuh. Sterker nog: het was vaak verdomde moeilijk. Confronterend. Intensief.
Want zo makkelijk als het is om struikelblokken in je leven aan iets of iemand anders te wijten (‘Ik ben ook altijd de klos, iedereen moet mij altijd hebben, wee mij’), zoveel moed vergt het om écht naar jezelf te kijken.
En vraagtekens te zetten bij alles wat je dacht zeker te weten. Om er vervolgens achter te komen dat heel veel Waarheden eigenlijk helemaal niet waar zijn.

 ‘Heel veel dingen kan ik niet en die zal ik ook nooit kunnen, zoals koprollen. Dat moet ik dan ook niet proberen, want als ik dat toch doe, zie ik er belachelijk uit. Ik ben nu eenmaal motorisch uitgedaagd.’
(Waar/niet waar)

Stenen, gruis en diamanten

Ik ben de mijnen ingekropen en haalde kilo’s vol stenen en gruis omhoog. De brokstukken bevatten diamanten, maar waren vaak maar wát hard om te kraken.
Ik ging aan de slag met de tools die Martijn ons aanreikte. Vond heil bij ‘de pauzeknop’. Ging, met een gezicht vol snot en tranen, gierend naar adem dwars door een paniekaanval heen. Leerde om emoties te managen en mijn gevoelens liefdevol te verwelkomen. Te zien, te accepteren. Mijzélf te zien en te accepteren. En niet meer te straffen.

‘Ja, ik heb twee boeken geschreven. Maar daar ga ik verder geen ruchtbaarheid aan geven, want bescheidenheid siert de mens. Als ik daar aandacht aan besteed, vinden mensen me arrogant en dus niet meer leuk of aardig.’
(Waar/niet waar)

Zo existentieel als Pickwick

Allemaal brachten we op onze eigen manier onze waarheden aan het licht. Ook de waarheden die lang waren weggemoffeld in donkere hoekjes en spelonken. Het bracht ons aan het wankelen, twijfelen. Is mijn weg nog wel per se de juiste, of voelt ‘ie gewoon comfortabel omdat ik deze route al zo lang loop? Omdat ‘ie vanzelfsprekend is? Omhoog kwamen ook existentiële vragen als ‘maar wie ben ik nou eigenlijk?’ en: ‘maar als ik dit niet (meer) ben, wie ben ik dan wél?’
Echt, de mensen van de pickwick-theezakjes-labeltjes-fabriek zouden trots op ons zijn geweest.

‘Ik ben Charlotte. Ik heb geen idee wat ik aan het doen ben. Ik doe eigenlijk gewoon maar wat. Ik laat alles op me af komen. Bovendien ben ik een echte labrador, ik wil graag aardig gevonden worden en daar doe ik alles voor.’
(Waar/niet waar) 

Regie en agressie

Al snel begon ik ook in het dagelijks leven de effecten van dit traject te bemerken. Vorige maand schreef ik al over de Boze Schoolpleinmoeder en over mijn zakelijke akkefietjes. Daarnaast waren er ook in de krav-zaal steeds vaker zoete vruchten om te plukken.
Want ik begon terug te slaan. De regie te pakken, in plaats van af te wachten. Ik begon mijn grenzen te voelen en ware agressie te ervaren.
Nu alleen nog even reguleren, maar dat terzijde.

‘Ik word nooit boos, want dat heb ik gewoon niet in me. Net zoals agressie. Dat zit gewoon niet in mijn systeem. Bovendien zou ik dat nooit kunnen, andere mensen slaan. Andere mensen pijn doen.’
(Waar/niet waar)

Zwemmen

Nu is het FemmePower-traject ten einde. Nu ga ik zwemmen. In de praktijk brengen wat ik heb geleerd.
Dat betekent dat ik de komende tijd mijn ingelijste HBO-diploma ga ophangen. Dat ik mijn boeken ga verkopen. Dat ik de stukken die ik schrijf ga delen met de wereld, of in ieder geval met eenieder die ze lezen wil.

En vooral: dat ik nieuwe waarheden ga maken.
Waarheden die wél echt waar zijn.

Over Charlotte:

Ik ben Charlotte, 38 jaar oud en moeder van Teddy (7jr.) en James (3jr.). Samen met onze geschifte kater Titus wonen we in Haarlem. Ik ben een taalkleier, een woordvormer, een copywriter en een verhalenfan. Ik schrijf, dus ik besta. Strijken vind ik stom en koken een uitdaging maar gelukkig kan ik beide tegenwoordig uitbesteden aan mijn verkering Joep. Dagelijks doe ik fanatiek aan peuterzeulen en kleutersjouwen en daarnaast is Krav Maga mijn lievelings.

Ik schreef en publiceerde twee boeken: ‘Zwanger, the true story’ en ‘Supermama’s, the true story’. And there’s more where that came from.

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

H. Dunantweg 1
2402 NM Alphen aan den Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons