fbpx

Column Charlotte Beumer - december 2019

Een heel speciale trein

Nadat ik twee jaar geleden tjokvol adrenaline de Haarlemse koepelgevangenis uitrolde na een hele dag krav maga, herrie, opwinding, spectaculaire toestanden en bakken vol stress van het blije soort had ik nooit kunnen denken dat zo’n evenement ooit geëvenaard zou kunnen worden.
Toen werd het 2019. En er kwam opnieuw een Helena-dag aan.
Het kon niet toffer worden dan toen, Martijn had gepiekt, daar was ik van overtuigd.
Maar ik zat ernaast. 

Spiegelei

In aanloop naar De Dag Die Je Wist Dat Zou Komen werden er voortdurend hints gedropt die stukje bij beetje tipjes van sluiers lichtten. Zo was daar bijvoorbeeld Monique, die om de haverklap schel fluitend de groene hel in kwam lopen met een machinistenpet en een spiegelei.
Duidelijk. Het werd ‘iets’ met een trein.

Klein stukje rails

Mijn beelddenkend brein sloeg direct aan het weven, maar slaagde er niet in om verwachtingen ook echt concreet te maken.
Ik bedoel: gingen we dan in een stilstaande trein, ergens in een remise? Of gingen we in een rijdende trein? En zaten daar dan ook gewone mensen in? En waar reed die trein dan naartoe? Of reden we nergens echt naartoe, maar kregen we een klein stukje spoor van de NS om op heen en weer te gaan?
Dat Stephan betrokken was bij de organisatie deed nog een extra duit in het zakje, want die houdt niet van suf. Dus dat het spectaculair zou worden, dat stond vast.

Knalgroen

Ha, zaterdag 2 november. Met een kleine zeventig man en vrouw, afkomstig van verschillende locaties en scholen, persen we ons de zaal in. Stuk voor stuk zijn we gehuld in een vet tof knalgroen shirt (credits to Leon) én in een kwispelende anticipatie op wat komen gaat. Want wat kunnen we in hemelsnaam verwachten?

Scharrelen

We trappen af met woorden van Martijn en Stephan. Als een braaf kleuterklasje zitten we op de grond en luisteren toe. Dat we vandaag best wel spannende dingen gaan doen, in een best wel beperkte ruimte. Dat we daar veel van gaan leren. Dat we elkaar en onszelf en ook de trein wel heel moeten houden.
Daarna staan we als één man op. We gaan beginnen aan een dag die onze verwachtingen zal overtreffen.
Kriskras-door-elkaar met veel mensen in een kleine ruimte; we zijn net een clubje kippen die nét niet kunnen scharrelen. Maar zo kunnen we mooi vast een beetje wennen aan de overdaad aan fysiek contact die ons vandaag ten deel zal vallen.

Zondagsarmpje

Na enkele spelletjes waar je onmogelijk níet blij van kan worden, zoals het Oud-Israëlische ‘maak snel groepjes van het getal dat ik roep en trek elkaar daarbij desnoods een zondagsarmpje als je maar niet alleen overblijft want dan ben je sneu en moet je squatten’ en een stukkie RolePlay (ik mocht een verbaal agressief persoon spelen, ik was in mijn nopjes) zat de stemming er al goed in.
Stootkussen mee, schoenen aan, en gáán.

Speciale trein

Na een korte wandeling bereiken we het station en een kwartiertje later komt er een trein voorrijden. Een speciale trein. Helemaal alleen voor ons.
En dat is maar goed ook, want normale mensen tussen zo’n troep losgeslagen krav-gekkies, een dergelijk scenario zou geen goed einde kennen.

Cadans

In de trein: veel flashbacks naar mijn studenten- en forenzentijd.
De overeenkomsten: veel mensen in een kleine ruimte, in hoekjes tussen tafeltjes gevouwen zonder je benen uit te kunnen klappen, veel ongevraagd fysiek contact.
De verschillen: plotseling gewurgd worden door de persoon naast je, aanvallen met zomaar een klap voor je kanis of iemand die zich lukraak om je nek slingert.
En dat alles terwijl we in balans proberen te blijven, in sync met de cadans van de rijdende trein.
Want die rijdt, en hoe! Sterker nog: we gaan heel Nederland door.

Mindset

We krijgen opdrachten. Zoals: beweeg. Loop van de ene kant van de trein naar de andere. Een beetje ongelovig kijk ik rond.
We zitten strak tegen elkaar geTetrist, dus van lopen is bar weinig sprake.
En dan moet je mindset ‘aan’: ik móet naar die kant, dus ik gá naar die kant. En als jij daarvoor moet wijken; jammer dan.

Ellebogen-werk

Mennn, hier zou ik in die jaren dag-in-dag-uit-OV’en echt heel veel aan hebben gehad.
Ik denk terug aan het proppen en prakken in de spits, het ellebogen-werk voor een zitplek en ook nog even aan die ene kerel die eens zomaar ongevraagd de hele rit zijn hand op mijn bovenbeen legde.

Toen bevroor ik, ik weet het nog heel goed.
Tegenwoordig zou zo iemand hoogstwaarschijnlijk het woordje ‘gebitsprothese’ bovenaan zijn verlanglijstje voor de Sint hebben staan.

Hoekje

We vechten, we choken, we worden gechoked, rode striemen in nekken, plaatsen waar onvermijdelijk blauwe plekken gaan ontstaan áls die niet al zijn verschenen, we verliezen ons evenwicht, butsen tegen elkaar aan, belanden op elkaars schoot, rammen op toques, knellen hoofden vast in headlocks en we geven blijk van een immense creativiteit omdat krav-technieken echt heel anders moeten worden ingezet als je in een hoekje gefrommeld zit.
En dan…
Iemand heeft echt heel druk zitten figuurzagen, want ineens hebben zo’n beetje alle instructeurs een houten machinegeweer in hun handen.
De trein remt af. En stopt.
En dan worden we gegijzeld.

Deuropening

Vanuit onze coupé moeten we toezien hoe een deel van de groep een coupé verderop uit de trein wordt gejaagd en met de handen op het hoofd bij elkaar wordt gedreven.
Ik ervaar hoe het is om je tegelijkertijd vrolijk en paniekerig te voelen. Het is een vreemde chemische mix in mijn systeem.
Samen met een paar anderen duik ik, onder het mom van ‘we laten ons niet zomaar naar de slachtbank voeren #yolo’, het hok in waar de tassen liggen.
We pletten elk zeker vier lunchpakketjes (sorry guys!) in onze pogingen onszelf in veiligheid te brengen, maar dat mag uiteraard niet baten.
Want in de deuropening verschijnt Martijn met een wapen in zijn handen.
Ook wij zijn de sjaak.
We moeten naar buiten.

Intimiderend

Het is een intimiderend gezicht: zo’n grote groep mensen, geknield op het koude beton van station WeetIkVeelWaarWeZijn. Wij sluiten erbij aan.

Even hiervoor leerden we enkele tools die in een situatie als deze je kans op het redden van je leven aanzienlijk zouden kunnen vergroten, variërend van technieken om een aanvaller te overmeesteren tot een Arabisch zinnetje dat met een beetje mazzel bij een gijzelnemer nog wel eens in goede aarde zou kunnen vallen.
Nu puntje bij paaltje komt herinner ik me er echter bar weinig van, ondanks het werkelijk geniale ezelsbruggetje dat ik aangereikt had gekregen.
En nu is er nog maar sprake van semi-stress, kenjenagaan.

Hart van Nederland

We ontwapenen, bespringen, slaan trappen duwen klooien aan en telkens wanneer er een gewone trein vol nieuwsgierige blikken voorbijrijdt moeten we de wapens even laten zakken. In gedachten zachtjes gniffelend zie ik ons al verschijnen op het achtuurjournaal of bij Hart van Nederland.

Stamppot

Ineens, alsof al die uren in seconden voorbij waren, valt de schemer in. De dag is klaar. De agressieknoppen staan weer op ‘uit’ en waar we elkaar net nog naar het leven stonden zitten we nu gezellig te keuvelen. De trein brengt ons, via Amsterdam CS, terug naar Haarlem en daar sluiten we de dag af met een enorm bord stamppot. Het is warm en zwaar en het zet me weer terug op de aarde.

Eenmaal thuis…

… moet ik mezelf dwingen om wakker te blijven. Eventjes nog. Kom, nog even. Mijn lijf wil om acht uur al gaan slapen, maar dan kan je er donder op zeggen dat ik straks midden in de nacht met wijdopen ogen naar het plafond lig te staren.
Nee, ik moet eerst landen. Dus steeds opnieuw draai ik de film af. Wat heb ik veel geleerd, gedaan, ervaren en gelachen. Toffe nieuwe mensen leren kennen. Grenzen verlegd.
Het was episch.

Martijn, Stephan, Monique en wie er nog meer betrokken was bij de organisatie: chapeau. Een retourtje Amsterdam zal nooit meer hetzelfde voelen.

Over Charlotte:

Ik ben Charlotte, 38 jaar oud en moeder van Teddy (7jr.) en James (4jr.). Samen met onze geschifte kater Titus wonen we in Haarlem. Ik ben een taalkleier, een woordvormer, een copywriter en een verhalenfan. Ik schrijf, dus ik besta. Strijken vind ik stom en koken een uitdaging. Dagelijks doe ik fanatiek aan peuterzeulen en kleutersjouwen en daarnaast is Krav Maga mijn lievelings.

Ik schreef en publiceerde twee boeken: ‘Zwanger, the true story’ en ‘Supermama’s, the true story’. And there’s more where that came from. Dus hou me in de gaten.

Wil je meer weten over Charlotte’s werk? https://treffendcommunicatie.nl/

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

H. Dunantweg 1
2402 NM Alphen aan den Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons