fbpx

Column Charlotte Beumer - februari 2019

Het jaar van de pijnprikkel

Ik heb best een grote bek.
There, I said it.
Waar ik ben klotst mijn bravoure tegen de plinten, ik sta regelmatig op ‘zenden’ en mijn absolute go-to overlevingsmechanisme bestaat uit zelfspot, grensoverschrijdende grappen maken en bulder-brullen.

Bek vol tanden

‘Huh? Onzéker? JIJ?! Haha. Echt niet.’
Het is een beeld van mij dat ik regelmatig terugkrijg van anderen. Een beeld dat ik, en dat weet ik dondersgoed, zelf creëer. En een beeld dat dus ook maar al te vaak stiekem niet helemaal klopt. Want onzeker ben ik, heus. Bang ook, soms. Ik weet dat alleen vrij aardig te overschreeuwen.
Ook ben ik vaker dan me lief is zo flabbergasted als de tyfus. Echt. Googel op ‘bek vol tanden’ en je vindt mijn foto.

Faalhaas

Ik denk dat we dat allemaal in meer of mindere mate wel kennen, dat gevoel van ‘Ahhhh fák dát had ik moeten zeggen/doen/laten.’
Dat we allemaal wel eens in bed liggen en zo vlak voor het slapengaan scenes, gebeurtenissen of gesprekken van die dag opnieuw afspelen, maar dan wél met een bevredigende uitkomst. Met een cool weerwoord. Met een badum-tsss waar je U tegen zegt. Zo van dat je die ander in een verbale handomdraai de mond snoert en dat iedereen joel-juichend voor je klapt om zich vervolgens in totale adoratie aan je voeten te laten vallen.
Maar goed, ik draaf door.

Want meestal lukt me dat in real life niet. En daar kan ik me dan enorm gefrustreerd echt even heel erg een potje faalhaas over gaan zitten voelen.
Want waar blijf ik dan? Hè? Nou? Met mijn grote waffel?

Puppyvet

Let op: hier volgt een ontboezeming.
Ik had ooit, op de basisschool, een leraar. Hij was ook meteen de directeur. Op een dag, na schooltijd, ik was een jaar of elf, kwam hij dicht naast me zitten. Sloeg hij zijn arm om me heen, kneep met duim en wijsvinger in het puppyvet van mijn rechterzij en vertelde me ‘dat er wel wat af mocht, daar.’
Ik zou 1.92 worden, ik had nog een eindje te gaan, ik had dat vetje nodig. Maar nee. Volgens hem mocht dat er wel af, daar.
Dat deed mijn toch al poreuze zelfbeeld nog meer wankelen. Want ik was elf jaar en al ruim eenmetertachtig en ik had puppyvet en was, alles bij elkaar opgeteld, helemaal niet zo dolgelukkig met de aardse verpakking die mij was toebedeeld (een proces dat zeker nog wel een jaar of twintig zou duren, overigens).
Boos ben ik, tot op heden, nooit geweest. Wel verdrietig. En vol schaamte. Sterker nog, ik heb het nooit aan iemand verteld, tot nu. Mijn moeder leest dit voor het eerst en die staat nu waarschijnlijk, as we speak, moordlustig haar keukenmes te slijpen.
Het is een #metoo avant la lettre.

*Pof*

Ik maak er boelveel grappen over. Dat ik wel eens wil weten hoe het is om iemand écht een diagonal hammerpunch (mijn lievelings) te geven of gewoon een keer *pof* op z’n neus te stompen.
Maar ondertussen gebeurt het me oncomfortabel vaak, dat flabbergasted zijn.
Om de kerel die me, laatst op het nieuwjaarsfeestje, onder het mom van ‘grappig, haha’ buitengewoon niet-grappig aanraakte. Om oud-collega’s die met hun grijpgrage tengels uiterst geniepig nét even langs mijn zij moesten strijken bij het reiken naar de waterkoker. Om de kerel die me, enkele weken geleden nog maar, met zijn auto klemreed bij school, omdat hij vond dat hij voorrang moest krijgen. Ik was op de fiets, had een kind achterop en eentje naast me.
Ik wierp een van what-the-fuck-gebeurt-hier?!-heid gesmoorde ‘klootzak!’ door zijn geopende raam, maar ik had natuurlijk gewoon een deuk in zijn deur moeten trappen.
Dat soort mensen. Ik bedoel, zijn ze helemaal gék geworden.
Maar begrijp me goed, ik realiseer me terdege dat hier voor mij ook een behoorlijke verantwoordelijkheid ligt. Mensen nemen immers de ruimte die jij ze geeft. Die ík ze geef, in dit geval.

BAM

En daar, precies daar, lopen de processen synchroon met de processen in de trainingszaal. Ik ben net even verwikkeld in een vrij hevig gevecht wanneer Stephan langsloopt en vraagt:
“Waarom doe je dat?”
“Wat bedoel je?” speeksel ik vochtig door mijn bitje, lichtjes hijgend, mijn vuisten nog gebald.
“Nou, je vecht alleen maar in zíjn ruimte. Je laat hém alles bepalen. Waarom doe je dat?”
“Euh..”
Ik had geen antwoord. Ik had kort daarvoor zo’n dertig klappen voor mijn kanis geïncasseerd. Ergens deed ik dus iets niet helemaal goed.
“Als je het niet kan motiveren,” spreekt de Wijze Eik vervolgens, “dan moet je het niet doen.”
BAM. Die kwam ff binnen. Net als de gehandschoende vuist van mijn tegenstander trouwens, maar dat terzijde.

Pindakaas

Iemand voor z’n bek slaan of helemaal niets doen, daar zit nog een hele wereld tussen. En dat is de wereld van gemeen vechten. Van de pijnprikkel. Van de smerige maar o zo doeltreffende trucjes, de kneepjes van Krav Maga. Letterlijk, want de ‘paardenbeet’ van een maatje liet op mijn binnenkant-bovenbeen een blauwpaarse plek ter grootte van een gemiddeld schiereiland achter.
Met de juiste inzet van iemands monnikskapspier smeer je die iemand over de mat uit als pindakaas en het ijsbeentje, nou ja, dat is in een eerder schrijven al ruimschoots aan bod gekomen.

Zielige T-rex armpjes

De laatste tijd heb ik dus ontdekt dat de functie ‘boosheid’ wel degelijk in mijn systeem geïmplementeerd zit, en dat die ook nog eens geactiveerd kon worden. En hoe.
In de veilige omgeving van de zaal met al die grote en sterke maar vooral lief-lieve mannen kan ik ineens met terugwerkende kracht boos worden. Op alles. En iedereen.
Als een woest kolkende vulkaan op het punt van uitbarsten dender ik op zo’n gast af en deins niet meer terug.
Ik denk aan mijn leerpunten. Niet meegaan in zijn spel. Niet vechten in zíjn ruimte, maar in mijn éigen ruimte. Ik heb lange armen, lange benen. Gebruik ze. No more zielige T-rex armpjes. Lengte. Strekken. Zélf bepalen hoe dichtbij iemand mag komen.
Ik vorder mondjesmaat, maar hey, ik vorder.

Uitdelen en incasseren

Ik ga er vol voor, ook al ben ik nog zo bang. Keer op keer krijg ik als feedback: vecht ontspannen. Want als jij zo loeihard gaat, gaat de ander dat ook. Uitdelen is prima, maar wat je uitdeelt moet je ook moeten kunnen incasseren. Eerlijk is eerlijk.
Feit is echter dat ik fysiek gezien geen partij ben voor de mannen tegenover me. Dus zal ik ook een beetje op mezelf moeten passen.

BAM 2

En ik ben allesbehalve een faalhaas. Ik vind het alleen nog net effe te belangrijk om De Ander zo te behandelen zoals ik zelf graag behandeld wil worden. Zelfs al behandelt die Ander me, op z’n zachtst gezegd, niet zo goed. Laatst postte ik in een doldrieste bui een grappig plaatje op Facebook met de tekst: “’Stop being an asshole. There. Now I’m your life coach.’ There. You’re welcome.”
Waarop Suus reageerde met een: “Or in your case, start being an asshole. There. You’re welcome.”
BAM, Suus. Die kwam binnen. Dan weet je dat.

Kan-ik-dit-motiveren

Als je het niet kan motiveren, dan moet je het niet doen. Qua vechten in de zaal, maar ook qua werk, privé, relaties. Het is er weer eentje voor op een krav-tegel, ik heb er inmiddels al een boel, en het liefst metsel ik daar mijn hele badkamer mee vol.
2019 wordt het jaar van kan-ik-dit-motiveren. Van zielige T-rex armpjes die evolueren tot stompen met gestrekte armen. Van gebruik maken van dat lange lijf, dat niet langer klein gehouden of ingeperkt hoeft te worden. Júist dus niet.

Het 2019 van buiten de zaal: grenzen bepalen en bewaken. Van dit is wat ík wil, dus pas jij je maar eens lekker aan mijn spel aan.
En dus, indien nodig, het uitdelen van een pijnprikkel.

Over Charlotte:

Ik ben Charlotte, 38 jaar oud en moeder van Teddy (7jr.) en James (4jr.). Samen met onze geschifte kater Titus wonen we in Haarlem. Ik ben een taalkleier, een woordvormer, een copywriter en een verhalenfan. Ik schrijf, dus ik besta. Strijken vind ik stom en koken een uitdaging. Dagelijks doe ik fanatiek aan peuterzeulen en kleutersjouwen en daarnaast is Krav Maga mijn lievelings.

Ik schreef en publiceerde twee boeken: ‘Zwanger, the true story’ en ‘Supermama’s, the true story’. And there’s more where that came from. Dus hou me in de gaten.

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

H. Dunantweg 1
2402 NM Alphen aan den Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons