fbpx

Column Charlotte Beumer - februari 2020

Denken als een psychopaat

Mijn ademhaling versnelt en zit ineens een stuk hoger dan daarnet. Ik voel hoe het bloed naar mijn wangen stijgt. Mijn gezicht gloeit en lijkt te pulseren. Ik krijg het smoorheet. Zojuist had ik nog een plan in mijn hoofd, een duidelijk idee van wat ik zou gaan doen.
Ik was on top of things.
Ik was in control.
Ik had de regie.

Vier woordjes

Maar er is iets veranderd. Angst neemt de overhand. Ik wend in paniek mijn gezicht af. Ik incasseer klap na klap. Mijn armen beginnen ongecontroleerde, maaiende bewegingen te maken. Van mijn bad-ass stoten is niets meer over.
Boos en gefrustreerd begin ik me af te vragen waar het misgaat, tot ik Stephan vier woordjes hoor zeggen.

‘Je laat je opnaaien.’

Denken en kijken

Ik ga mee in het spelletje van de ander. Laat me verleiden. Laat me uit mijn tent lokken. Word emotioneel, angstig, verlies de regie en de controle. Met alle gevolgen van dien.

Krav Maga is geen sport, maar een way of life. Nu ik niet meer tot de beginners behoor, merk ik meer en meer dat het beoefenen ervan daadwerkelijk een bepaalde manier van denken vergt. Of liever: dat mijn manier van denken en naar de wereld kijken verandert, met het beoefenen van Krav Maga.
Want als een techniek niet werkt, dan ligt dat niet aan de techniek, maar aan de uitvoering.

Oepsie

Ik lig op de grond. Bovenop me ligt een aanzienlijk deel van een mede-kravista. Haar arm is om mijn nek geklemd, haar hoofd hangt boven dat van mij.

Ik weet wat ik moet doen: mijn vrije hand op haar gezicht plaatsen, bij voorkeur met mijn vingers in haar oogkassen. Haar gezicht van me wegdraaien op zo’n manier en met zo’n rotatie dat zij geen andere keus heeft dan mee te bewegen, omdat ik anders belangrijke onderdelen van haar nek kapot draai. Om dan vervolgens in een vloeiende beweging over haar heen te rollen en bovenop haar te eindigen, waarbij ik tot op het laatste moment de controle houd, zodat ik veilig weg kan komen (waarbij ik eventueel per ongeluk nog uitglijd en, oepsie, heel onhandig, met mijn knie nog even haar hoofd aantik).

Voorzichtig

Wat er gebeurt: het lukt niet. Althans, niet vloeiend. Omdat ik denk aan haar ogen, die toch best wel kwetsbaar zijn. Omdat ik denk aan haar nek, want het laatste wat ik wil is daar iets van stukmaken. Omdat ik denk aan voorzichtig doen.
Zij, op haar beurt, ervaart exact hetzelfde.
De conclusie: we zijn te aardig.

Te aardig

Een goede zaak, want: safety in training.
Een goede zaak, want: we zijn aan het trainen. Aan het simuleren.
Beheersing is belangrijk.
We willen immers allemaal weer gewoon heelhuids de deur uit en het zou ook leuk zijn als na deze training ons lijf nog gewoon functioneert zoals het hoort.
Maar tegelijkertijd een minder goede zaak, want: een belemmering om mijn techniek op het juiste niveau te krijgen.

Pweeeeep

Dat aardig zijn is allemaal leuk en aardig, maar ik merk steeds vaker dat het me tijdens trainen behoorlijk parten speelt. Ik durf niet goed aan te vallen, want stel dat ik die ander daadwerkelijk op z’n smoel sla.
En dan?
Tja, dan heeft die ander zijn dekking niet op orde. Dat is dan feedback.
En feedback is een cadeautje!
Elke dag jarig! Pweeeeep!

‘Sorry’

Ik durf mijn techniek niet goed te doen, want stel dat ik die ander pijn doe.
Maar dan ga ik voorbij aan het feit dat juist die ander begon. Dat hij mij aanviel. En zo kan het voorkomen dat ik word aangevallen, mijn techniek doe, en daarna nog ‘sorry’ zeg ook.

Ik weet ‘op papier’ heus hoe het werkt en hoe het moet, maar in de praktijk…

Denken als een psychopaat

Kortom, ik moet anders gaan denken. Ik moet gaan denken als een psychopaat. In de training krijg ik daarvoor enkele gouden tips.
Ben je op kantoor? Kijk eens opzij, naar je collega. Kijk eens naar die balpen op je bureau.
En bedenk dan eens wat je die collega allemaal aan zou kunnen doen met die balpen. Waar die balpen allemaal ingestoken kan worden, bijvoorbeeld.

Niet om dat vervolgens ook daadwerkelijk uit te voeren, want dat krijg je echt wel te horen op je functioneringsgesprek.
Maar, gewóón. Om wat creatiever te gaan denken.

Schoolplein en kantoor

Kijken. Wat zie je. Hoe is de situatie. Waar kan je je aanvaller raken, waar kan je bij, wat kan je doen. Zodat je counterset geen vast riedeltje wordt, maar een efficiënte en vooral effectieve manier om de ander ‘even aan iets anders te laten denken’.

Ik begin er plezier in te krijgen.
Zoveel zelfs dat het soms een tikje verontrustend wordt zo op dat schoolplein.
En het is ook maar goed dat ik niet meer op kantoor zit.
Maar dat geheel terzijde.

Ik maak me dus niet alleen fysieke bewegingen en technieken, maar ook een andere manier van denken eigen met het beoefenen van Krav Maga en Fightclub.

Ongezellig

Een dag of wat geleden ontving ik een mail. Het was, en dan druk ik me tamelijk mild uit, geen gezellige mail. Ik zal jullie de details verder besparen, maar het was een mail van iemand met wie ik ooit samenwerkte, en die zich er niet goed bij neer kan leggen dat (en: hoe) deze samenwerking is beëindigd.
Het was zeker niet de eerste keer dat deze persoon zich op deze manier uitliet, maar wel de eerste keer dat ik er totaal anders op reageerde dan voorheen.

Want, voorheen..

.. opende ik met buikpijn mijn mailbox. Liet ik de woorden als klappen op me neerdalen. Maakte het me bang. Wendde ik mijn gezicht af. Lag ik er wakker van, piekerde ik er voortdurend over, beheerste het mijn dagen, nachten, gesprekken en gedachten. Lag ik ’s avonds in bed in een marinade van stress, zenuwachtig op mijn navels kluivend in angstige afwachting van wat er de volgende dag komen zou.

Maar nu…

De wijze lessen van Krav Maga en Fightclub indachtig liet ik me deze keer niet opnaaien. Niet verleiden. Ook kwam ik mijn tent niet uit. Mijn ademhaling bleef lekker rustig en laag en versnelde niet. Ik ging niet mee in het spel van de ander maar deed een stap achteruit, maakte ruimte, bleef bij mezelf, keek en zag. En speelde ik mijn eigen spel, op mijn eigen tempo, volgens mijn eigen regels.
On top of things.
In control.
De touwtjes van de regie stevig in handen.

Streep

Binnenkort mag ik op voor P5. Komt die streep erbij, dan vind ik dat echt supertof. Maar nog megaveelwaardevoller zijn die andere lessen.
Dat kijken.
Dat zien.
Dat zelf bepalen.

En natuurlijk die tientallen creatieve ideeën met die balpen.

Over Charlotte:

Ik ben Charlotte, 39 jaar oud en moeder van Teddy (8jr.) en James (5jr.) Ik heb een aantal lievelingsdingen waaronder taalkleien, schrijven, verhalen vertellen, koffiedrinken en krav maga. Het allerleukste vind ik het combineren van die dingen, hoewel krav en koffie samen natuurlijk wel een beetje link is.

Ik schreef en publiceerde het boek ‘Supermama’s, the true story’; een ode aan en hart onder de riem van alle Supermama’s én -papa’s.

Neem anders eens een kijkje op mijn website: www.treffendcommunicatie.nl.

Vind ik leuk!

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

H. Dunantweg 1
2402 NM Alphen aan den Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons