fbpx

Column Charlotte Beumer - februari 2021

‘Mám, kom eens..??’
Naar boven.
‘Mamaaah, mag ik een broodje!’
Naar beneden.
‘Maaaam, kan je even komen?’
Naar boven.

Het is januari ’21 en de lockdown is verlengd en verlengd en opnieuw verlengd. Sterker nog: er kwam ook nog eens een avondklok bij. De buitenwereld (feestjes, sportschool, samenkomsten, uitjes) wordt kleiner en kleiner. En de binnenwereld (wie ben ik, wat voel ik, wat wil ik) groter en groter. Tel daarbij op dat veel mensen ook best wel veel tijd ‘op elkaars lip’ zitten. Dat kan allemaal behoorlijk confronterend zijn.

‘Mahaaaammm!’
Naar beneden.
‘Mama, Ollie heeft mijn sok gepikt! Kan je helpen?’
Naar boven.
‘Mamaaah mag ik een snoepje?’
Naar beneden.

We zijn dus al bijna een jaar verder, bedacht ik me laatst. Een jáár! Het is bijna een jaar geleden dat ik ongestoord om de nek van mijn maatjes hing in de Groene Hel, en zij om de mijne. Dat we vrijelijk over elkaar heen rolden, ons het vuur uit de zolen schuifelden bij zombiegames, dat ik mijn P5 examen deed. In normale tijden zou ik me nu zo’n beetje zenuwachtig zijn gaan maken voor mijn G1 examen, met de Big Sweep en de zijwaartse rol.
Maar de tijden zijn allesbehalve normaal.

‘Mamaaaaa het wc-papier is op!’
Naar boven.
‘Mama ik kan niet inloggen!’
Naar beneden.
‘Mamaaaa mag ik in bad? Nu?’
Naar boven.

Toen Het Allemaal Begon werden we overspoeld door een tsunami aan geinige liedjes, grappige persiflages, hilarische teksten, plaatjes en memes. Er gingen filmpjes viraal van musicerende mensen op balkons, van bejaarden die zich, wellicht een tikje houterig maar oh zo ontwapenend, door de crisis heen dansten. Zij wisten per slot van rekening wat échte crisis was, zo met een of zelfs twee wereldoorlogen op hun cv. En dit, met de hedendaagse mogelijkheden, was eigenlijk best wel appeltje eitje. Want we hadden steun, we hadden positiviteit, we hadden eenheid. We hadden elkaar.
Soort van.

‘Mam!
Naar beneden.
‘Mamaaaaa!’
Naar boven.


Ik bedenk me hoeveel versies van de realiteit er eigenlijk zijn. Ontelbaar veel. Want eenieder ervaart dit alles op z’n eigen unieke wijze, vanuit z’n eigen unieke verhaal.
Waar de één failliet gaat, floreert de ander.
Waar de één tot bloei komt, verdort de ander tot stinkende potpourri.
Waar de één het allemaal wel best vindt, loopt de ander tegen de muren op.
Waar de een tot rust komt, schiet de ander in de stress.
Wat voor de één een crisis is, is voor de ander een zegen.
En dat terwijl we allemaal op dezelfde aarde leven, met ditzelfde virus.
Dingen zijn altijd neutraal, totdat wij er een betekenis aan hangen. Het is dus niet de omstandigheid die ons een bepaald gevoel geeft, maar ons perspectief op die omstandigheid.
Zo. Da’s een diepe.

‘Mam hoe moet deze som?’
Naar beneden.
De was is klaar.
Naar boven.

Ondertussen ren ik me helemaal een slag in de rondte hier thuis. Ik woon, samen met de twee kuikens, in een maisonettewoning. Dat betekent dat onze woonkamer boven is, evenals de slaapkamers. En de keuken, waar ik onder meer werk, is beneden. En dat betekent dus: veel traplopen. Heel. Veel. Traplopen.
Net als vele anderen met mij doe ik aan homeschooling, opvoeding, werken, studie, huishouden, catering én de boel een beetje gezellig zien te houden. Mijn elastiekje rekt en rekt en rekt. Tot ‘ie afgelopen week even niet meer verder rekte.

De bel gaat.
Naar beneden.
‘Maaaaaaam!’
Naar boven.

Dat wat een jaar geleden ondenkbaar was, wordt in een verontrustend tempo normaal. Zoals: met een mondkapje de deur uit. Het wantrouwen, de argusogen, het nadenken. Naar Netflix-series kijken en bij scenes met veel mensen (in een restaurant, kroeg, of op een feestje) denken; ‘Wow! Gast! Afstand! Corona!’

‘Mam? Kan je even komen helpen?’
Naar beneden.
‘Mama? Ik kan er niet bij!’
Naar boven.

Het hing in de lucht hier, denk ik. Mijn dochter (die relatief kortgeleden nog dingen riep als: ‘Nooit meer naar school! Jeujjjj!’) plengde een middag lang zoute tranen om het gemis. School. Juf. Vriendinnetjes. Structuur. Normaal.
Ik plengde ze op een later moment die week met haar mee.
Krav Maga. Zorgeloos contact. Festivals. Feestjes. Dansen. Niet de hele tijd alleen maar thuis. Niet meer met zo buitensporig veel blijheid naar de Appie, omdat er ook gewoon weer andere uitjes zijn.
Hoeft niet elke week. Heus niet. Maar de optie. Ik wil de optie.

‘Mamaaaaa ik kan WEER niet inloggen!’
Naar beneden.
‘Mam, waarom gaat Minecraft niet aan!’
Naar boven.
‘Mam? Kan je dat optellen nog één keer voordoen?
Naar beneden.

Het is oké, zeg ik tegen haar en daarmee ook tegen mezelf. Het is oké om niet Alles te doen, te kunnen, op te pakken. Het is oké om te voelen wat je voelt. Om te denken; maar wie zorgt er nu eigenlijk voor míj?
Het is oké dat de rek er even uit is. Het is oké, wat zég ik, het is vele malen meer dan oké, het is een marathon, een uitputtingsslag, een bokswedstrijd, een topprestatie.
Waar je op dit moment ook doorheen gaat, wat je ook mist, wat je ook voelt, het is oké. Het mag. Geef het ruimte.

‘Mama?’

‘Mam..?’

Het is oké dat het me niet lukt om, naast alle Zoom-meetings voor werk en studie, ook nog aan sport-Zoom te doen. Omdat ik de laatste tijd meer Zoom dan een blij insect op een zwoele zomeravond.
Elke keer als ik naar boven en weer naar beneden loop (en dat zijn nogal wat keren) neem ik een kettlebell mee. Pak ik een paar swings. Ik neem deel aan de kids-training en geniet van die vecht-kuikens. Ik zag de krav make-up op mijn onderarm verschijnen na een uitstekende verdediging door die-van-zes, en jankte weer bijna; maar ditmaal pure vreugdetranen.
Het komt goed. Echt.

En ik mag van mezelf even zitten. Gewoon, heel even zitten. Want het antwoord is: ik. Ík zorg voor mij.

‘Mamaaaah..?’
‘Mama komt straks, goed?’

En ik weet: het is oké dat ik die meeeeeh-jas even aan heb.
Want ik weet dat ik hem ook weer uit ga doen.

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

Zwembad Aquarijn
Cantharel 10
2403 RA Alphen a/d Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons