fbpx

Column Charlotte Beumer - januari 2019

Mentaalmoeheid

“…dús, vallen ga je tóch. Maar dan weet je in elk geval wel wat je moet dóen tijdens de val.”

We kijken toe hoe Jeroen, gezeten op een krukje, aan zijn nek achterover wordt getrokken en hoe hij vervolgens bliksemsnel een van de aanvallers handen plukt terwijl hij zijn andere hand erbij slaat in wat wij liefdevol een ‘hartje’ noemen (een techniek waarbij je iemands pols zo’n beetje tot op het bot afscheurt) en dat allemaal nog voordat hij op de grond is gevallen. De aanvaller ligt als een in elkaar gefrommelde foetus naast hem, zijn hand verdraaid, want die heeft Jeroen nog vast. Al die controle, al die macht, in een handomdraai. Letterlijk.
Het is gewoonweg pure magie.

Splitsecond

Doelbewust iets dóen, handelen, tijdens een onverwachte val. Sterker nog, een onverwachte aanval vanaf de áchterkant. In een splitsecond. Zonder erbij na te denken. Op gevoel. En dat het er dan ook nog cool uitziet. Het voelt als een mission impossible.

In het midden staan, met m’n ogen dicht, met vier aanvallers om me heen, net zolang tot ik word aangevallen.
Maar dan wél ontspannen.
Lekker op een krukje of een stapel kussens zitten en me met een welgemikte schop tegen de borst achterover laten trappen óf me naar achteren laten trekken terwijl ik word gewurgd.
Maar dan wél ontspannen.
Wachten tot ik een duw krijg en dan in een splitsecond moeten beslissen of ik een koprol maak of toch kies voor een breakfall.
Maar dan wél ontspannen.
Vechten, met een kerel die groter of zwaarder maar zéker sterker is dan ik, die bij de politie werkt of krav maga instructeur is of iets anders stoers doet waarbij hij vaker met bijltjes als deze hakt en van wie we allebei weten dat hij me met één enkele klap zou kunnen vellen. Maar dan wél ontspannen.
Echt jongens.

Totdat…

Het grote kernwoord is en blijft mindset. Met je mindset maak je dat je je moeheid verbergt, al klappen je longen bijna je lijf uit. Het maakt dat je je angst niet toont, want je staat rechtop, in Trojan Pose, en je straalt kracht uit, ook al ga je vanbinnen bijna kapót en wilde je dat je thuis was, in je bed, met je deken over je hoofd. Het maakt dat je doorgaat, ook al heb je pijn, ook al werkt je techniek even niet zo lekker en kom je niet zo soepeltjes uit je bearhug. En dat gaat vrijwel iedereen goed af.
Totdat…

“… We gaan koprollen!”

 Simultaan-zuchten

De hele groep doet ineens aan simultaan-zuchten, dat is een soort synchroonzwemmen maar dan anders. Dat is serieus moeilijk, luistert heel nauw, want probeer dat maar eens te timen, zo’n zucht, met z’n allen, gelijk van begin tot eind, als je het afspreekt dan lukt het niet.
Maar nu lukt het wél en we zuchten alsof het zondagavond is en we zijn er helemaal klaar voor, joggingsbroekspijpen ín de geitenwollensokken, emmer thee, marsepein-met-chocolade-reep, en we om vijf voor halfnegen te horen krijgen dat Heel Holland Bakt voorgoed wordt gecanceld.

Moeizaam

We zijn ongelukkig en dat weten we verdomd slecht onder stoelen of banken te steken.
Bij het woord ‘koprollen’ zakt de kin op de borst, de schouders kantelen naar voren en bij onze uitstraling kunnen meteen tien levensjaren worden opgeteld terwijl de hoeveelheid levensvreugde recht evenredig afneemt.
Het rollen zelf gaat vervolgens ook moeizaam, met veel geplof en gesteun en gekreun.
We herkennen het allemaal. Koprollen is echt voor níemand leuk, behalve voor Stephan.

Trojan pose en fuck it

Hij roept ons terstond tot de orde en houdt een vurig pleidooi met als thema ‘mindset’.
“Nee, je vindt het niet leuk. Maar fuck it. Je gaat het toch doen. Dus je staat rechtop. Trojan Pose. Je lacht. En je dóet het gewoon.”
En wat hij zegt hakt erin. Want de activiteit blijft hetzelfde, maar de uitvoering maakt een wereld van verschil.

D-O-E-N

Het geheim van het leven is een vierletterwoord. DOEN.
Af staan wachten tot iemand zich met zijn lijf om het mijne slingert of mijn luchtpijp dicht drukt en daarbij ontspannen zijn? Fuck it. Doe het gewoon.
Een koprol over een krukje bovenop een verhoging, of door een hoepel gevormd door twee paar armen heen? Fuck it. Doe het gewoon.
Het gevecht aangaan met zo’n man die me met een hand achter zijn rug zou kunnen vermorzelen? Fuck it. Doe het gewoon.

Van elastiekje tot sloopkogel

Weer een wijsheid die ik mee kan nemen, de zaal uit, de buitenwereld in.
Het gaat om dóen, niet om denken. Juist niet om denken. Je holt op een obstakel af en je duikt er gewoon overheen, want als je gaat nadenken over nekfracturen en dwarslaesies en hulphonden en ziekenhuisopnames en hoe dat dat verder moet met je kinderen, nou, ik kan je zeggen, dan lukt het niet meer.

Waar het me in het dagelijks leven lang niet altijd lukt om mijn hoofd uit te zetten, heb ik in de trainingszaal maar weinig keus. Ik móet wel in het nu zijn, anders heb ik zo die klap te pakken. En dan nog een en nog een en nog een.
Die switch maken, het is verdomd lastig. Het is als het trainen van een spier, een die je niet kan zien maar die wel heel belangrijk is, die begon als een slap elastiekje maar die langzaam maar zeker verwordt tot een stalen sloopkogel. En man, wat is die weg vermoeiend.

Mentaalmoeheid

Met het toenemen van m’n adrenalinelevels slaat ook de mentaalmoeheid in. Mijn lijf wil nog wel maar mijn geest raakt oververmoeid van het constante schakelen, het voortdurend ontspannen proberen te blijven in gespannen situaties, de toenemende gevoelens van stress en angst die ik probeer onder de duim te houden.
Ik krijg de chokes niet meer goed los, mijn technieken verwateren, mijn bewegingen worden onbeheerst en awkward.
En ikzelf ook.

High five, of toch niet

We doen zo’n lekkere stressdrill en ik sta met gesloten ogen te wachten op een aanval. Om me heen staan drie mannen, en niet de minste. Ik ben al een keer meegesleurd en opgetild alsof het niks was. De derde aanvaller heft zijn hand en zonder erbij na te denken klap ik die van mij ertegenaan. Ik weet niet waarom, maar hij geeft me een high five en dat is immers altijd gezellig. Tot blijkt dat hij me helemaal geen high five gaf maar een outside attack.

Echt, het is zó oneerlijk. Al die gloriemomenten in mijn leven die ongezien aan de wereld voorbijgaan, zoals die ene keer dat ik mijn telefoon bijna in de wc-pot liet vallen, echt, het scheelde niks, en ik dit met een ninja-reflex wist te voorkomen.
Deze awkward high five wordt niet alleen gezíen, maar ook nog eens gezien door Stephan, die dat óók nog eens een potje moet gaan lopen benoemen met een ‘ghehehehe, gaf je hem nou een high fíve?! Ghehehe’.
Verdomme.

Controle, slaan en counteren

Even later lig ik op mijn rug en word aangevallen met een ‘choke on the ground’. Ik maak me los, doe mijn ding, rol om, over de aanvaller heen. Ik wil controle houden, maar tegelijkertijd slaan en counteren. Ik twijfel, doe beide acties half, en realiseer me dan ineens dat ik al geruime tijd vol met mijn hand in het kruis van de aanvaller leun.

Niet nadenken

Als je nadenkt over dingen die eigenlijk te simpel zijn om over na te denken, dan krijg je dus de raarste uitkomsten. Stel, je rent de trap op en denkt ondertussen aan triviale dingen als de was of het kerstdiner of dat je nog tandpasta moet halen, dan ben je boven voordat je het weet. Maar als je de trap op rent terwijl je denkt ‘linkervoetrechtervoetlinkervoetrechtervoet’, dan is de kans dat je met je voortanden in een traptrede eindigt aanzienlijk vergroot (ik weet dit door proefondervindelijk onderzoek).

Bij krav is het dan ook zaak om zo min mogelijk na te denken, en dat vergt voor mij een behoorlijke switch. Het lukt me steeds beter, steeds langer, het is die speciale spier die ik train, die je niet ziet maar wel voelt.
Die sloopkogel waar ik de rest van mijn leven profijt van zal hebben.

Over Charlotte:

Ik ben Charlotte, 38 jaar oud en moeder van Teddy (7jr.) en James (4jr.). Samen met onze geschifte kater Titus wonen we in Haarlem. Ik ben een taalkleier, een woordvormer, een copywriter en een verhalenfan. Ik schrijf, dus ik besta. Strijken vind ik stom en koken een uitdaging. Dagelijks doe ik fanatiek aan peuterzeulen en kleutersjouwen en daarnaast is Krav Maga mijn lievelings. Ik schreef en publiceerde twee boeken: ‘Zwanger, the true story’ en ‘Supermama’s, the true story’. And there’s more where that came from. Dus hou me in de gaten.

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

H. Dunantweg 1
2402 NM Alphen aan den Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons