fbpx

Column Charlotte Beumer - januari 2020

Trust the process

‘Kijk en hier hangt dus de pinautomaat.’

Wij staan in de line-up al zachtjes te gniffelen.
De laatste training voor de kerstvakantie, verzorgd door Jeroen, is altijd gek, cool, hilarisch en een tikje hysterisch.

Hij zet een circuit uit met een ‘pinautomaat’ op de muur (zie je pincode nog maar eens in te toetsen als er iemand achter je staat die jou met je hoofd tegen de muur wil butsen), een bank in het midden van de zaal (waar je twee keer een highroll overheen dient te maken), een clubje mensen met stootkussens, hier iemand met een mes, daar iemand met een stok, en natuurlijk het vaste onderdeel De Wedergeboorte, waarbij je jezelf ruggelings op de vloer door een haag van stootkussens heen-‘shrimpt’ en er altijd wel iemand iets roept als: ‘Ik zie het hoofdje!’ waarna je als je er eenmaal doorheen bent met je verhitte gezicht direct wordt besprongen door iemand anders die bovenop je duikt om je te wurgen.

Interessante dingen

Na afloop van deze pre-christmas-count-your-blessings-and-your-bruises-training ontvang ik van Jeroen het filmpje van mijn ronde.
Wanneer ik het bekijk gebeuren er een paar interessante dingen.
Ik zie mezelf en denk djeeeez, ben ík dat? Ren ik écht zo? Dat ziet er toch niet uit. Man man man. En die techniek tegen die stok-aanval, ik deed echt álles verkeerd.
Kijk me gáán! Wat een motorisch gemankeerd schaap!
Nee, hier kan ik niet naar kijken. Ik zet het uit.
Ik kijk en zie, veroordeel en wijs af.

Wowwwww

De volgende dag stuit ik via social media op het filmpje van een mede-Kravista, die ik dezelfde pinautomaat-highroll-mes-stok-wedergeboorte-choke-route af zie leggen.
Ik zie haar en denk wowwwww! Wat cool! Wat stoer! Wat bad-ass!
Kijk haar gáán! Geweldig, wat een stoere sterke mooie vrouw!
Ik kijk en zie, prijs en bewonder.

Steeds milder

Hey, maar dat is interessant.
Een ander vind ik stoer, cool en bad-ass, mijzelf vind ik stom, awkward en (laten we het dan zo maar noemen) ‘vol uitdagingen’.
En zo over jezelf denken is helemaal niet leuk, dus dat wil ik niet meer.
De volgende dag, ik moet mezelf bijna dwingen, bekijk ik mijn filmpje nog eens. En daarna nog een keer. Ik bekijk mezelf keer op keer en telkens wordt mijn blik een klein beetje milder.

Want dat was best een goeie highroll. En ik sta eigenlijk behoorlijk hard te rammen daar. En misschien ging die techniek niet helemaal netjes nee, maar als je nagaat wat eraan voorafging was dat misschien ook niet zo heel verwonderlijk.

Ruimte

Mijn eigen proces kan ik buiten de zaal ook terugzien in mijn dagelijks leven. Waarin ik steeds vaker ‘nee’ zeg tegen dingen waar ik geen zin in heb. Of ‘misschien’ tegen dingen waar ik nog even over na wil denken, waarmee ik mezelf de ruimte gun om rustig te beslissen.
En waarin ik mezelf steeds zichtbaarder ga maken en zelfs vrijwillig videootjes van mezelf de wereld in slinger, hoe onwennig en oncomfortabel dat ook voelt.
Maar de grootste stap maakte ik met Fightclub.

Circle of… wát?!

‘Kom je ook naar fightclub, maandag?’ vraag ik aan een mede-kravista die, tot mijn intense vreugde, de laatste tijd ook steeds vaker meedoet.
‘Áls je komt, neem dan je helm mee. We gaan suuuuupertoffe dingen doen, zei Stephan.’
‘Oh?’ in haar stem kruipt een licht argwanende ondertoon. ‘Wat dan?’
‘The circle of death!’ Ik kan mijn geluk bijna niet op.
‘De eh… wát?’
‘The circle of death! Zo van dat we met z’n allen in een kring gaan staan en daarbinnen wordt dan gevochten. Zó vet.’

Huilen

Ik vergeet in mijn enthousiasme eventjes dat ik tijdenlang huilend naar huis fietste na Fightclub, áls ik mijn tranen al in wist te houden tot aan het einde van de training.
Dat ik nú zo enthousiast kan zijn vanwege mijn eigen proces. En dat ik dat een jaar geleden ook niet had durven dromen; dat ik vrijwillig in het midden van een kring zou gaan staan en rondes lang zou vechten alsof mijn leven ervan af hing.
En dat ik dat nog geweldig zou vinden ook.

De Frozen Muziek-set

Ik voel haar terugdeinzen. Sterker nog: ik kan haar ter plekke voelen bedenken dat ze komende maandag nog liever een uurtje met haar blote voeten over een paar kilo lego heen staat te dansen terwijl ze muzikaal begeleid wordt door haar twee dochters op de Frozen Muziek-set dan dat ze naar Fightclub komt.
Shit. Shitshitshit.
Dit was zó niet mijn bedoeling. Kómen er eindelijk meer vrouwen naar Fightclub, jaag ik ze weg. Ik kan mijn tong wel afbijten.
En ik snap haar zo goed.
Stel, ik doe een cursus skydiven. Ik ben net een paar keer geweest, ondanks mijn doodsangst, en een andere deelnemer zegt:
‘Zó tof! Komende maandag gaan we zónder parachute! En dan proberen we te landen op een piepkleine open plek midden in een naaldbos! Echt zóveel zin in! Dus, ik zou wel mijn helm even meenemen als ik jou was!’
Joe.

Progress, not perfection

Later die avond app ik haar om te zeggen dat ik het echt niet zo bedoeld had, dat iedereen zijn eigen proces en tempo bepaalt en dat ze echt geen dingen hoeft te doen die ze niet wil. We wisselen een paar mooie berichtjes uit en ze raakt me wanneer ze zegt: ‘Progress. Not perfection.’
En zo is het.
De kunst is uiteindelijk om te kijken naar wat er wél, in plaats van wat er (nog) niet is. En daarin je eigen afgelegde weg te zien.
Of, zoals Stephan ons eens opdroeg om te roepen voor een potje aangevallen-worden-door- drie-man: ‘Bring it on, bitcheeees!’

Way of life

Krav maga is een aparte bezigheid.
Het is geen sport, het is een ‘way of life’. Het is voor iedereen, ongeacht leeftijd, geslacht, lichaamstype of conditie (want met name dat laatste bouw je razendsnel op). En krav maga beoefen je dus lang niet alleen fysiek, maar vooral ook mentaal en emotioneel.

Gek

Kravisten zijn stuk voor stuk een beetje gek.
Die zeggen namelijk dingen als: ‘Ja dág, ik ga écht niet naar de dokter met die enkel/pols/vinger. Die gaat natuurlijk zeggen dat ik voorlopig niet mag trainen.’
En, terwijl ze met icepacks, sporttape en arnica in de weer zijn: ‘Nee hoor, dit gaat wel weer over.’
Ook zeggen ze dingen als: ‘Zal ik jou nu even wurgen?’
Of: ‘Jouw trap zat niet helemaal goed op mijn kruis. Even opnieuw?’
Bovendien zien ze hun blauwe plekken niet als verwondingen maar als markeringen van hun groei. En ze hebben er nog een naam voor ook: krav make-up.

Dat proces

Bovendien hebben kravisten, hoe verschillend ook, een belangrijke factor met elkaar gemeen.
Dat proces.
Waarbij je voor P1 nog een tikje terughoudend iemands hals staat te masseren, maar voor P5 blijmoedig maar overtuigd luchtpijpen dichtknijpt.
Waarbij je je grenzen voelt, leert kennen en bewaken.
Waarbij je je angsten onder ogen komt én overwint.
Waarbij je banden smeedt en kameraadschap ervaart.
Waarbij je gaat groeien, verder en verder, groter en sterker, fysiek en vooral dus mentaal.
En waarbij je, hoe dan ook, jezelf leert zien.

Dat vertrouwen hebben in je proces, het kan zo lastig zijn. Maar elke stap is er een.
Net zolang totdat niet meer de frustratie, maar de trots de overhand heeft.

En dan ineens zie je jezelf zoals je bent.
Bad-ass. Stoer. Sterk. En vet cool.
En roep je, zomaar ineens, vuisten geheven en mét overtuiging: ‘bring it on, bitcheeees!’

Over Charlotte:

Ik ben Charlotte, 38 jaar oud en moeder van Teddy (7jr.) en James (4jr.). Samen met onze geschifte kater Titus wonen we in Haarlem. Ik ben een taalkleier, een woordvormer, een copywriter en een verhalenfan. Ik schrijf, dus ik besta. Strijken vind ik stom en koken een uitdaging. Dagelijks doe ik fanatiek aan peuterzeulen en kleutersjouwen en daarnaast is Krav Maga mijn lievelings.

Ik schreef en publiceerde twee boeken: ‘Zwanger, the true story’ en ‘Supermama’s, the true story’. And there’s more where that came from. Dus hou me in de gaten.

Wil je meer weten over Charlotte’s werk? https://treffendcommunicatie.nl/

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

Zwembad Aquarijn
Cantharel 10
2403 RA Alphen a/d Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons