fbpx

Column Charlotte Beumer - juni 2021

Mopperend in een hoekje. Waar 'ie hoort.

“Ik heb een verrassing voor je.” Hij kijkt me glunderend aan. Wat is ‘ie lief, mijn verkering. “Je mag mee naar de training, er was nog plek. Cadeautje!”
Ik val even stil. Komend weekend staat bij Trainingscentrum Helena de opleiding tot kettlebell/trojan workout instructeur gepland. Hij gaat erheen. En ik mag mee.

Humor

Dat het universum over een groot gevoel voor humor én de nodige creativiteit beschikt, dat wist ik al. Toen ik een paar weken geleden een kosmische bestelling deed omdat ik even helemaal vastliep, had ik dus ook kunnen weten dat mijn verzoek op een of andere manier gehonoreerd zou worden. Zo werkt het nu eenmaal.
Alleen – deze had ik niet aan zien komen.

Healthy-instagram-workout-kanalen

Er was dus corona en Helena, mijn happy place, was dicht.
Ik wist er nog best een tijdje een aardige flow in te houden, met periodes van eb en vloed. Denk hierbij aan een bokszak-training episode, een 100-kettlebell-swings-challenge, een touwtjespring-aanval, natuurlijk de ik-hardloop-een-piemel-fase en ik tijgerde mezelf (soms aan mijn haren, dat wel) door verschillende zeer healthy-instagram-workout-kanalen om maar inspiratie op te doen.

En toen liep ik vast.

Ik riep van alles, nam me van alles voor, maar kwam niet in beweging.
Dat wat ik riep het allerliefst te willen, naar Helena kunnen gaan, werd meteen mijn grootste excuus. En ik kon lekker mopperen en morren, want ja, Helena was dicht. Niks aan te doen!
Vervelend maar lekker maar vervelend maar lekker.

De destructieve loop

En zo kon ik mezelf toestaan om te verzanden in de destructieve loop van ‘ik ben te zwaar, ik ben niet goed genoeg, maar ik kan er niks aan doen, maar ik ben te zwaar, ik ben niet goed genoeg, maar ik kan er niks aan doen.’
Bullshit natuurlijk, dat wist ik zelf ook wel. Alleen ja, als er íets lastig te doorbreken is, dan is het wel een destructieve loop.

Kleine stap

En echt; de wil is er heus wel. Alleen dat laatste zetje. Het dóen. Die stap nemen van daadwerkelijk naar boven klimmen, twee trappen op, naar je ingerichte fitness-zolder. De stap van je bokshandschoenen aantrekken en gáán. De stap van je hardloopschoenen tevoorschijn toveren en de deur uitlopen.
Een kleine stap. Op papier dan.
Want zolang een activiteit nog niet is ingesleten tot een gewoonte, geef je jezelf elke dag de keus, en dus de ruimte, om het niet te doen.

Omgekeerde wereld

Wat vervolgens weer leidt tot uitstel. Morgen begin ik écht met hardlopen. Ná mijn verjaardag ga ik gezonder eten. Als het droog is stap ik op de fiets.
Het is net zozeer een gevalletje ‘omgekeerde wereld’ als ‘even opruimen hoor, voor de schoonmaakster komt’ en ‘eerst die tien kilo afvallen, dan durf ik de sportschool in’.
Maria von Trapp
Ben je eenmaal (weer) door die aanzwengel-fase heen, is dat rondje hardlopen geen optie meer maar een gegeven. Dan weet je weer hoe heerlijk het is. Hoe goed je je voelt. Dan stapel je, in gedachten zingend als Maria von Trapp, je supermarkt-mandje vol broccoli en sla en fruit in plaats van die kilozakken drop en chips. Dan denk je: Oh ja! Zo was het! Dit had ik veel eerder moeten doen!

Zetje

Ik weet dit alles, maar ik wist even niet hoe. Ik kwam er niet uit. Ik probeerde het heus. Maar soms heb je even een zetje nodig. Of een kneiterharde duw.
Dus ik deed mijn kosmische bestelling, en zei: ok jongens, ik weet niet wíe er luistert, maar doe mij even dat zetje. Zwengel me aan. Help mij in beweging. Zet mij even op een pad van inspiratie en vonkjes van plezier.
En liet los.

Oude demonen

Dus daar staan we dan, in mijn keuken, mijn verkering met z’n glunderende ogen en ik. En pal achter mij, opgesteld in rotten van drie: al mijn oude demonen, aangestuurd door mijn innerlijke criticus.
Honend roepen ze dingen als: “Ja hoor, jij zeker. Hóe lang heb jij je kettlebells al niet aangeraakt? Weken, toch? Minstens? En jij moet ándere mensen gaan lesgeven? Mens, je kan nog niet eens een volwaardige push-up.”
Ik kijk naar mijn verkering en zeg: “Jeetje schat, wat gaaf! Dank je wel!” en in mijn oor hoor ik: “dat wordt dus niks.”

Stel

Die nacht slaap ik er slecht van.
Stel dat ik er niks van kan?
Stel dat ik het niet volhoud?
Stel dat ik dat certificaat niet haal? Als enige?
Stel dat Stephan en Martijn gaan zeggen: wtf doe jij hier?
Stel dat dit voor mij gewoon te hoog gegrepen is?
Ik krijg buikpijn. Zie hele scenes aan mijn geestesoog voorbijgaan, en ze zijn geen van alle leuk.
Want dit zegt helemaal níets over Stephan en Martijn, maar alles over wat ik zelf eigenlijk denk en vind.

Zorgen

Ik deel mijn zorgen met mijn verkering. Hij zegt: “Welnee joh, no worries. Het wordt gewoon ontzettend leuk!”
Ik deel mijn zorgen met een van mijn sisters-from-another-mister: Cecilia, mijn vechtende Viking-bosnimf, en laat een veel te lang spraakbericht achter.
Zij spreekbericht me met passie terug: “Ik vind het zó gaaf dat je die opleiding hebt gekregen, ik kreeg helemaal kippenvel in mijn hart toen ik het hoorde. Ohhh wat leujk!”

(noot van de schrijfster: door haar Zweedse tongval IKEA-inbus-sleutelt ze zo hier en daar extra letters tussen haar Nederlandse woorden, iets waardoor ik zelfs nóg meer van haar hou)

“Suuuuuperleujk!” gaat ze verder. “Als je de kettlebell-technieken kent, en dat doe je, dan maakt het niet uit dat je je kettlebells al even niet hebt aangeraakt, het zít daar.”
Gosh. Ik zou het alleen voor haar al doen.

‘Alles is er altijd.’

Klinkt misschien een beetje wollig, maar de laatste tijd ben ik gaan beseffen hoe Waar het eigenlijk is.
Martijn haalt dit aan met voorbeelden als: ‘iedereen heeft een wasbord, alleen bij de meesten zit dat wasbord verborgen’ en ‘de zon schijnt altijd, dat er soms wolken voor hangen en je de zon niet kan zien, wil niet zeggen dat die zon er niet ís.’
Kortom: het feit dat jij iets niet zíet, wil niet zeggen dat het niet bestáát.

Bril

Mooie dingen, minder mooie dingen, lelijke dingen, fijne dingen, minder fijne dingen; ze zijn altijd overal. Het is maar net waar je op afstemt.
En dat heeft dan weer te maken met hoe je bent geprogrammeerd. Door welke bril je bent gaan kijken.

Waarheid

Als de waarheid die jij erop na houdt niet lekker of gezellig voelt, kijk dan eens of het tegenovergestelde van die waarheid niet minstens even waar is. En als het antwoord ‘ja’ is, welke waarheid kies je dan?
Wacht, ik geef een voorbeeld.
Stel: jouw waarheid is ‘ik ben niet goed genoeg’. Vraag je dan eens af; hoe voelt het om dit tegen mezelf te zeggen? Zou ik het tegen anderen zeggen? Tegen de mensen van wie ik hou? Is het antwoord ‘nee’, dan voelt die Waarheid dus niet lekker.

Onwennig

Stel nou dat het tegenovergestelde van die waarheid, namelijk ‘ik ben wél goed genoeg’, minstens net zo waar is. Misschien voelt ‘ie onwennig, maar dat is alleen maar omdat je dat ‘niet goed genoeg’ zo vaak en zo lang, dag in dag uit, hebt geoefend. Daar ben je dus rete-goed in geworden.

Focus

Er is altijd wel iets níet goed. Er is altijd wel ergens te weinig van. Er is altijd wel gebrek. Het kan altijd beter, mooier, zwaarder of juist lichter, meer ge-toned, strakker, boller, langer of juist korter. Maar waar je je focus op legt maak je groter, en vanuit dat oogpunt is het dus nooit goed genoeg en wordt je ervaring van gebrek alleen maar groter.
Met die ‘bril’ op je smoel kan je honderd worden, daar niet van, alleen de vraag is: hoe leuk maak je je leven?

Zo bekeken kan ik mijn bril dus kiezen.

Kies ik voor: ‘ik kan er niks van en word vast weggejaagd’? Of voor: ‘het komt vast goed’?
Kies ik voor: ‘mijn plezier hangt af van de vraag of ik dat certificaat haal’? Of ‘ik ga hoe dan ook lol hebben, nog los van dat certificaat’?
Kies ik voor: ‘straks jagen ze me Trainingscentrum Helena uit met hooivorken’? Of voor ‘Stephan en Martijn hebben als doel om de deelnemers op de juiste manier op te leiden, en niet om die deelnemers uit te lachen’?
Kies ik voor: ‘wat knap van mij dat ik mee ga doen, ik ben goed genoeg’? Of voor: ‘ik ben niet goed genoeg en dat zal ik ook nooit worden?’

Hoekje

De antwoorden op deze vragen vind ik vrij duidelijk. Ik heb er even over nagedacht. Nog een laatste keer even goed geluisterd naar mijn mind-chatter, maar het was al verstomd.
Mijn innerlijke criticus zit zachtjes mopperend in zijn hoekje.
Waar ‘ie hoort.

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

Zwembad Aquarijn
Cantharel 10
2403 RA Alphen a/d Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons