fbpx

Column Charlotte Beumer - mei 2020

Corona: crisis, periode of sabbatical?

Corona-dag 14.753

Het is en blijft een wonder hoe in zo’n korte tijd de hele planeet tot stilstand kwam. Ik bedoel, probeer er maar eens een bouwvergunning doorheen te krijgen bij de gemeente. Je bent zo maaaaanden verder.

Maar Corona kwam en húp; niks deed het meer. Zelfs opa&oma waren dicht.

Nieuwe gewoontes

Er kwamen nieuwe gewoontes. Hamsteren. Anderhalve meter afstand. Elkaar achterdochtig beloeren vanachter je winkelwagen in de supermarkt.

Want: Iedereen Kan Het Hebben.

De meest flexibele wezens in mijn optiek (behalve katten dan, die zich überhaupt nergens wat van aantrekken): de kinderen. Die van mij spelen buiten tot ze een ons wegen, krijten elke dag weer dezelfde vierkante meters stoep vol en omarmden razendsnel Hun Nieuwe Normaal.

Daar kunnen wij volwassen nog wat van leren.

Zelf ging ik tot nog toe, corona-technisch dus, door een stuk of zeven fasen heen.

Fase 1: De Zee Van Tijd

In het begin had ik een zee van ruimte. Een oceaan. Wat zeg ik: twéé oceanen!

Ik ontdeed de kasten in de woonkeuken van twee volle vuilniszakken meuk.

Ik sopte de badkamer. En niet een beetje. Ik verschoof zelfs het bad (ik heb een losse kuip dus hè, geen ingemetselde, zóveel Trojan Workout ik nou ook weer niet) en ging where no man had gone before. Of in elk geval al een tijdje niet.

Onder het bad, achter het bad, het blonk als een spiegel.

En schóón! Mán, je had er zonder gevaar je blindedarm kunnen laten verwijderen. Heerlijk!

Fase 2: De Paniekerige Weerstand

Maar toen ineens riep ik de hele tijd op schrille toon: ‘Ik kan niet schrijven! Ik kan niet schrijven! Nu kan ik dus niet schrijven!’

Als ik een euro had ontvangen voor elke keer dat ik die uitspraak deed, dan had ik niet eens meer hóeven schrijven voor mijn brood, huur en bloedjes van kindertjes.

Maar ja.

Diezelfde bloedjes van kindertjes maakten het verdraaid lastig om woorden op papier te krijgen, laat staan in de juiste volgorde. Dus ik schoot in de Paniekerige Weerstand.

In die zin was het een gelukkige bijkomstigheid dat ik veelal werk voor eenpitters zoals ikzelf, die reageerden zoals zovelen: hand op de knip.

Over het goed vervullen van opdrachten hoefde ik me dan ook geen zorgen te maken, want die opdrachten bleven uit.

Wat vervolgens weer zorgde voor, juist: paniekerige weerstand.

Fase 3: De Verwondering

Toen begon ik plots stemmen te horen. Ik bedoel niet dat ik psychotisch werd, maar ik doel op de stemmen van Stephan. Martijn. Van mijn ouders. Van wijze vrienden en vriendinnen om me heen. Die stemmen zeiden dingen als: ‘Kijk naar wat er wél kan! Kijk naar je Blij!’

Dingen die ik zelf ook regelmatig roep, maar die ik eventjes was vergeten.

Dus ik ging weer kijken naar wat wél. Naar het Hoe nu verder.

In plaats van schrijven-omdat-het-moest, ging ik lezen, nadenken en voelen. En zo kwam ik tot behoorlijk gave conclusies over wie ik eigenlijk ben en wat ik eigenlijk wil.

Fase 4: Nieuwe Dingen

Het werd warm. Dus nam ik voor het eerst van mijn leven een tondeuse ter hand en pakte het klamme Grachtengordel-coupje van mijn zoontje aan.

Ik had dat nog nooit gedaan, dus ik dacht dat ik het wel kon. Maar dat was dus niet zo.

Ik verknipte het arme joch tot een Lisa Stansfield look-a-like en ik durfde hem uiteindelijk de straat pas weer op te sturen toen ik zag dat er nog meer jongetjes rondliepen die eruitzagen alsof er ’s nachts ratten aan hun haartjes hadden geknaagd.

Fase 5: Huidhonger en krav maga behoefte

Zoom, skype, videocalling: allemaal synoniemen voor ‘we zien elkaar wel maar voelen elkaar niet’.

Online kletsen, online leren, in het luchtledige slaan en schoppen in mijn eigen keuken… allemaal leuk en aardig, maar ik wil the real deal. Dus gewoon weer knuffelen en choken en headlocks en knife threats en mount positions en dan over elkaar heen rollen als zeekoeien met baltsdrang.

Dát wil ik.

En dat kan niet.

En dat vind ik moeilijk.

En dan druk ik me nog mild uit.

Bovendien miste ik mijn vele trainen en bewegen, en zag met lede ogen aan hoe #flattenthecurve verwerd tot #fattenmycurves. Van high roll naar thigh roll.

Ik vond mezelf dus ook weer eens ouderwets ‘niet goed genoeg’.

Huil.

Fase 6: De Dreigende Corona Burn Out

En plotseling, na die eerste tijd waarin iedereen als een flabbergasted kevertje op z’n rug met z’n pootjes in de lucht lag te spartelen, waarin we allemaal in shock waren over, nou ja, álles, we ons ineens opgesloten waanden en iedereen die kuchte een Potentieel Gevaar was dat Gelyncht moest worden, krabbelden we weer op.

Men herpakte zich, richtte online van alles in, en ging vol aan de bak.

En zo vond ik mezelf ineens terug, weer helemaal opgejaagd als vanouds, de zee van tijd opgedroogd tot een gortdroge vlakte, hijgend het bedritueel van de kuikens afraffelend, om vervolgens elke avond achter de computer te kruipen voor een webinar, seminar, online training, zoom-sessie of live call.

Er wás van alles, dus ik móest van alles. De spanning kroop langzaam terug in nek en schouders.

Ik voelde: nog twee weken met dit strakke regime van moeder zijn, juf zijn, huishouden, boodschappen, koken, zorgen, in bed stoppen, naar beneden hollen en dan nog eens een paar uur aan de bak en ze kunnen me straks opbergen met een corona-burnout.

Fase 7: Balans

Ik vroeg mezelf af: hoe wil ik straks op deze periode terugkijken als ‘ie eenmaal voorbij is? Ben ik er dan sterker uitgekomen, of heb ik dadelijk twee maanden stilte-retraite nodig om op te krabbelen? Kan ik straks zeggen dat ik ook wel heb kunnen genieten van deze doldwaze tijd? Of ben ik weer alleen maar aan het jakkeren en stressen geweest, net zoals voor de corona, maar dan met een andere inhoud, same same but different?

Nee, dacht ik, dat gaan we dus níet doen, de rat race verruilen voor een hamsterwiel.

En dus stopte ik met elke avond moeten, want ik moest overdag al zoveel.

Ik vond mezelf goed genoeg, ook als ik koos voor een paar uur Netflix in plaats van mijn kettlebell, al keek die me nog zo beschuldigend aan vanuit zijn hoekje.

En dat voelde toch een heel stuk beter.

Corona-kapstok

Bovendien vind ik het ergens stiekem ook wel lekker, die hele Corona-kapstok. Zo hoefde ik niet over een hysterische kermis heen met Koningsdag, of in een meute te staan omdat dat ‘gezellig’ is. Omdat dat moet. Of; omdat ik dénk dat dat moet. Of; omdat ik denk dat ánderen vinden dat dat moet (ben je er nog?).

Nee, ik kon gewoon thuis. Gewoon op de bank. Gewoon lekker nergens heen, zonder excuses, zonder dat ik me een søfkøt hoefde te voelen. Want ja; Corona hè.

Periode? Crisis? Sabbatical?

Even los van het ziek zijn, los van de slachtoffers.

Die hele Corona; wat is het nou? Een periode? Een crisis? Een sabbatical? Het antwoord: het is wat je er zelf van maakt.

Dingen zijn namelijk altijd neutraal, totdat jij er betekenis aan geeft.

Stel, je kijkt het uit raam en het regent. Jij denkt misschien: ah bah, rotweer. Want jij had een picknick gepland of je moet twee kinderen naar school brengen op de fiets en in regen doet jouw haar altijd ‘de Arnie’ (GTST jaren ’90, red.)

Maar een ander denkt misschien: Regen! Heerlijk! Eindelijk! Fijn! Dol op!

Aan de regen zelf verandert niets. Alleen aan de perceptie. En dat geldt dus ook voor deze ‘lockdown’. Want we kunnen wel degelijk heel veel, alleen op een andere manier dan dat we gewend zijn.

Dus moeten we weer even zoeken. Denken. Voelen. En dat is heel oké. 

Zicht

Zoals ik het zie: deze hele Corona-shizzle geeft vooral veel zicht.

Letterlijk, want in India kan je tegenwoordig, zo zonder al die smog, de Taj Mahal weer zien.

Maar vooral ook mentaal. Want stellen we onszelf vragen als; wie zijn we eigenlijk? Wat willen we en hoe willen we dat?

En volgens mij zijn dat, in tijden van ziek, zeer gezonde vragen.

 

OVER CHARLOTTE:

Ik ben Charlotte, 39 jaar oud en moeder van Teddy (8jr.) en James (5jr.) Ik heb een aantal lievelingsdingen waaronder taalkleien, schrijven, verhalen vertellen, koffiedrinken en krav maga. Het allerleukste vind ik het combineren van die dingen, hoewel krav en koffie samen natuurlijk wel een beetje link is.

Ik schreef en publiceerde het boek ‘Supermama’s, the true story’; een ode aan en hart onder de riem van alle Supermama’s én -papa’s.
Neem anders eens een kijkje op mijn website: www.treffendcommunicatie.nl.
Vind ik leuk!

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

Zwembad Aquarijn
Cantharel 10
2403 RA Alphen a/d Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons