fbpx

Column Charlotte Beumer - november 2018

Leven of dood

“Jeetje… nou… ík zou dat niet kunnen hoor, andere mensen pijn doen.” Ze zegt het vol overtuiging en schuift daarna nog een hap taart naar binnen. Zij zou dat nooit kunnen, andere mensen pijn doen. En dat was dan dat.

Doeken

Het is niet de eerste keer dat ik op een of een andere sociale gelegenheid ben en mij onbekende mensen mijn liefde voor Krav Maga uit de doeken doe. En het is ook zeker niet de eerste keer dat ik een dergelijk antwoord krijg. Vooral vrouwen hebben er een handje van om ervan overtuigd te zijn dat zij dat nooit zouden kunnen, andere mensen pijn doen.
En als ik eerlijk ben zou ik tot zo’n twee jaar geleden hoogstwaarschijnlijk exact hetzelfde antwoord hebben gegeven.

Vetjes

Dat vrouwen en mannen doorgaans zo verschillend zijn als de maan en de zon, dat weten we allemaal. Dat deze twee diersoorten dan ook vaak verschillende uitdagingen hebben in het leven, ligt ook voor de hand.
Let op, ik ga nu even schaamteloos generaliseren.
Man voor de spiegel: draait bewonderend een rondje, is in zijn nopjes, prijst zichzelf om zijn geweldige lichaam.
Vrouw voor de spiegel: bekijkt met neerwaarts gerichte mondhoeken en een zorgelijke frons haar rondingen, meet haar ‘vetjes’ tussen haar vingers, moet huilen, spoedt zich naar keukenkastje voor chocola of wijn of klapt computer open op zoek naar nieuwe schoenen.
Just saying.

Hooivorken

Waar mannen zich vaak gedragen alsof ze fulltime een apenrots bewonen, hebben vrouwen juist in meer of mindere mate last van dingen als onzekerheid, faalangst, ‘sorry-dat-ik-besta’-gevoelens en natuurlijk het zeer destructieve ‘imposter-syndroom’ (‘het zal niet lang duren of ik val door de mand en dan zal iedereen zien dat ik een fraudeur ben en me dan met brandende toortsen en hooivorken de stad uitjagen dus ik zeg gewoon maar niets over de eigenlijk briljante ideeën die ik heb ok doei’).
En, vrouwen zijn vaak té lief. Waardoor ze zichzelf niet op de eerste plek zetten, omdat ze bang zijn egoïstisch gevonden te worden. De neiging hebben zichzelf weg te cijferen. En eerder zichzelf tekort te doen dan de ander.

Lieve vrede

We leven niet meer in de middeleeuwen, niemand heeft meer karbonkels van de zwarte pest en er gaan nog maar relatief weinig mensen de straat op uitgerust met een zwaard of een ‘goedendag’ (zo’n kogel met van die spijkers eraan aan een stok, je weet wel).
Jezelf wegcijferen wordt dus een bedroevend makkelijke zaak zo vanuit een veilige omgeving als een kantoortuin of een schoolplein. De meesten zullen wel vóelen dat ze tekort worden gedaan of zichzelf tekortdoen, maar ja, dan treedt automatisch een van die andere nare overlevingsstrategieën weer in werking. Want laten we vooral de lieve vrede bewaren. Laten we het vooral ‘gezellig’ houden. Zo van dat iedereen je aardig vindt.
Van jezelf wegcijferen houden mensen doorgaans geen gebroken botten of letale verwondingen over, extremiteiten daargelaten.
Kortom, de keuze tussen jouzelf of die ander gaat tegenwoordig meestal niet meer over leven en dood.

Knieschijven

Eerlijk is eerlijk, tot een jaar of twee geleden had ik nooit verwacht dat ik ooit nog eens met een satanisch genoegen andere mensen in hun ballen zou schoppen, bij hun oogkassen zou grijpen of knieschijven de verkeerde kant op zou trappen, laat staan dat ik over ze heen zou rollen terwijl ik de lucht uit hun longen pers.
In de zaal, tijdens Krav Maga, is het namelijk wel degelijk een kwestie van leven of dood. Goed, dat simuleren we natuurlijk, anders werd het wat ál te gek, maar toch. Als een grote kerel je keel dicht staat te knijpen, komt die leven-of-dood-sensatie toch wel behoorlijk dichtbij.

Goed punt

Kort gezegd, ik moest wel. Wilde ik deze sport volhouden (ja!) en wilde ik de basisbeginselen leren (ja!) en vorderingen maken (ja!) dan was dat hele ‘mensen pijn doen’ een onontkoombare consequentie.
“Doe iets!” hoor ik Martijn brullen als ik op de grond lig en word aangevallen. “Trap hem! Het is jij of hij!”
Goed punt, zweet ik terwijl ik met mijn maat 43 op de knieën van de aanvaller mik. Goed punt.

Ommekeer

Hoewel ik in het begin zuiver bang was om mensen pijn te doen, dat doe ik namelijk ook liever niet, begon ik daar al redelijk snel een ommekeer in te bemerken. Ik had een knop, zo bleek. Onder die knop zit agressie en woede. En die knop, die kon ‘om’. En het blijft wonderlijk hoe je keuvelend over koetjes en kalfjes tegenover elkaar kan staan, totdat de piep klinkt, waarna je elkaar automatisch het licht uit de ogen probeert te slaan, totdat opnieuw de piep klinkt, je elkaar bedankt en doorgaat naar de volgende voor een herhaling van zetten.

Doseren

Ik schreef al eerder over hoe rete-leerzaam de Fightclub-training van Stephan is. Die knop komt daar geweldig goed van pas, maar eigenlijk vooral als je ‘m weet te doseren. Beheersen. Alleen indrukken wanneer dat nodig is, en switchen wanneer de situatie daarom vraagt.
En dus niet als een doorgefokte hondsdolle stier met issues op drie lijntjes coke zwaaiend met al je ledematen en toch niks rakend op je tegenstander afdenderen, en vervolgens al die klappen niet meer af kunnen weren. Zoals ik.

Grondworstelen

Hoewel het mij persoonlijk steeds beter lukt om zonder scrupules andere mensen pijn te doen (of dat althans tot mijn doelstelling te maken, want beheersing is key) schrik ik ook nog regelmatig van mezelf.
Laatst nog, bij een training van Martijn. Het thema van die training was grondworstelen en ik word daar tegenwoordig dus immens blij van, van dat stoeien-voor-gevorderden.

We deden het Oud-Israëlische gezelschapsspel ‘wie pakt als eerste het mes en doet daarmee een aanval’ en tegenover me, net zoals ik op zijn knieën, zit een aimabele maar behoorlijk grote, brede en sterke politieman. Ik heb al eens eerder met hem geworsteld en dat was voor mij een kwestie van heel hard werken en geen millimeter progressie maken. Ik ben fysiek nevernooitniet tegen deze man opgewassen en dat weten we allebei.

Voortanden

We kijken elkaar aan, peilend, in de startblokken. Ik zinder ervan, van de energie, de spanning, ik ben er klaar voor, kom maar op, ik kan je hebben, ook al plet je mij straks als een fruitvliegje.
Dan grijpt hij bliksemsnel het mes en doet een aanval, waarna ik hem zonder erbij na te denken vol, maar dan ook echt vól, met mijn vuist op zijn gezicht sla. Op zijn voortanden, om precies te zijn.

Bezwaard

Ik schrik me de pleuris, zeg honderdmaal sorry en ook al lispelt hij heel lief dat het erbij hoort en dat het prima gaat en dat er niks aan de hand is, ik voel me bezwaard. Dit hoort niet. Trainen in de zaal hoort veilig en beheerst te zijn.
Maar daaronder, merkte ik, daar stroomde dus een klein riviertje trots. En daar werd ik eigenlijk wel heel erg blij van.

Blauweplekkenvereniging

Gelukkig breekt het winterseizoen aan en kan niemand de blauweplekkenvereniging op mijn benen zien. Merkt niemand de verkleuringen op mijn armen op. Hoef ik even geen flauwe grappen of een zachtjes gezongen ‘het houdt niet op, niet vanzeeeeelf,’ te verduren.
Kan ik op verjaardagen gewoon vertellen over de allerbeste, übertofste en meest epische sport van de wereld.

Kan ik vrouwen vertellen dat ik het helemaal begrijp, wanneer ze me zeggen dat zij dat niet zouden kunnen, andere mensen pijn doen.
En kan ik ze ook, uit ervaring, vertellen dat dat eigenlijk helemaal niet zo moeilijk is.

Over Charlotte:

Ik ben Charlotte, 38 jaar oud en moeder van Teddy (7jr.) en James (3jr.). Samen met onze geschifte kater Titus wonen we in Haarlem. Ik ben een taalkleier, een woordvormer, een copywriter en een verhalenfan. Ik schrijf, dus ik besta. Strijken vind ik stom en koken een uitdaging maar gelukkig kan ik beide tegenwoordig uitbesteden aan mijn verkering Joep. Dagelijks doe ik fanatiek aan peuterzeulen en kleutersjouwen en daarnaast is Krav Maga mijn lievelings.

Ik schreef en publiceerde twee boeken: ‘Zwanger, the true story’ en ‘Supermama’s, the true story’. And there’s more where that came from.

Haarlemmers, hebben jullie Charlotte in het Haarlems Dagblad zien staan? Niet over Krav Maga, maar over haar laatste boek ‘Supermama’s, the true story’ !

https://www.haarlemsdagblad.nl/playlist/haarlem-uitgelicht/artikel/nieuw-boek-charlotte-beumer-supermamas-true-story

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

H. Dunantweg 1
2402 NM Alphen aan den Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons