fbpx

Column Charlotte Beumer - november 2020

‘Kom op jongens, nu kan het nog.’
We zijn bezig met De Laatste Training Voor De Persconferentie en er hangt een bijzonder sfeertje in de groene hel.
Want: ‘nu kan het nog’.
We sparren alsof ons leven ervan afhangt (nou ja, dat is natuurlijk ook wel een beetje zo) en daarna hebben we een uur krav-training waarin werkelijk ALLES de revue passeert: messen, stokken, pistolen, grepen, grondwerk, mán, er komt zelfs een gefiguurzaagde AK47 aan te pas.
Want: ‘nu kan het nog’.

De Persconferentie

‘Nou,’ zeggen we na afloop tegen elkaar. ‘Tot eh…’
Ja. Tot wanneer?
Niemand weet het. Want morgen is De Persconferentie. En wie weet wat er dan gezegd gaat worden over contactsport.
Dan gaan we naar huis. In mijn maag zit een knoop.

Realistisch

Dat Krav Maga tot mijn absolute lievelings-activiteiten behoort, daar doe ik niet bepaald schimmig over. De knoop in mijn maag wil niet los.
We zijn net weer zo lekker bezig, stel dat we weer moeten stoppen? Maar goed, laten we realistisch zijn. De kans zit er dik in.
De volgende dag sta ik in mijn buurt-Appie. Ik draag een mondkapje, zoals ongeveer 85% van het winkelende publiek. Ineens kijk ik om me heen. De mensen zónder, die vallen ineens op, constateer ik. Nog maar kortgeleden was dat precies andersom.
Ik bedenk me hoe snel dingen normaal worden en hoe wonderlijk dat eigenlijk is.

Meeeeeeh

De Persconferentie, die kijk ik die avond niet. Naderhand lees ik terug wat er gezegd is. Aangescherpte maatregelen en dus voorlopig geen contactsport. Want dat virus, dat moeten we eronder zien te krijgen.
Uiteraard. Dat vind ik ook.
En toch, ik kan er niks aan doen, is ‘meeeeeh’ het eerste wat ik denk.

Op magische wijze

Interessant eigenlijk, hoe dat werkt bij De Mens In Het Algemeen. Want, en nu generaliseer ik even schaamteloos, we vinden allemaal dat dat virus moet verdwijnen, maar we geven er liever niet onze vakantie, uitjes, ontmoetingen, contactsport, lees: ‘ons normale leven’, voor op. En eerlijk? Ik doe er net zo hard aan mee. Want dat virus, dat moet weg, maar toch niet ten koste van ‘mijn’ krav?!
Eigenlijk willen we gewoon morgen wakker worden, en dat dan dat ontwrichtende k*tvirus op magische wijze, geheel uit zichzelf, is verdwenen.
Maar ja.

Aangepast lesrooster

Het duurt even voordat ik terugkeer naar wat doorgaans mijn natuurlijke staat van zijn is: kijken naar wat er wél kan.
Pijlsnel (echt: húlde!) heeft Trainingscentrum Helena een aangepast lesrooster op de rit. Naast Trojan Workout staat er nu No Contact Krav op het menu, waarbij we in kleine groepjes flink gaan afzien en lijden in de benedenzaal.
Ik ben benieuwd.

Chocolade pepernoten

In je eentje thuis zwaaien met een kettlebell is significant anders dan met je matties in de groene hel zwaaien met een kettlebell, terwijl Stephan in je nek staat te hijgen. Want laat ik eerlijk zijn: thuis ben ik veel sneller moe en hou ik het een stuk sneller voor gezien, áls ik al begin. Want thuis daar lonkt de koffie en Netflix en de bank en chocoladepepernoten (dát is pas een complot trouwens, chocoladepepernoten terwijl de sportscholen op een laag pitje staan, want die doen bar weinig goeds met betrekking tot je Corona-richel) (maar dat geheel terzijde).

Rijk

Ik weet dat ik me rijk mag rekenen, want ik ben de trots bezitter van een bokszak, meerdere kettlebells, een springtouw en nog wat andere toffe trainingsattributen. Ik heb een trap in mijn woning en een park voor de deur. Ik heb kinderen die ik uit kan laten en een hondje om mee door de keuken te dansen (en soms andersom). Ik heb duizend-en-een zegeningen om te tellen.
En toch, dat samen. Dat met elkaar. Dat delen. Dat even naar elkaar lachen. Die geniaal-grappige inside-jokes. Het betekent zoveel voor me.

Tell me why

Hoewel Trojan Workout niet mijn lievelings is, sta ik een half uur lang toch enorm te genieten. Van het feit dat ik daar kan staan. Dat ik ‘mijn’ mensen om me heen heb. Van hoe inspirerend het werkt om naar de overkant te kijken en daar iemand net zo te zien lijden als ikzelf. En dan toch die kettlebell weer op te pakken voor tóch maar nóg een rondje, waar ik hem thuis zou hebben laten staan.
Het feest is compleet als Stephan op mijn verzoek ‘Why tell me why’ van Anita Meyer (iets met vroeger, dronken en een kroeg, don’t ask) opzet.
Ik moet lachen en ik word tegelijkertijd sterker. Win win, noem ik dat.

Loden skippyballen

We zijn er nog niet, want we hebben onze loden skippyballen nog niet terug in het rek gezet of we dartelen geheel corona-proof de trap af.
Een half uur lang gaan we los. Ieder z’n eigen zak, ieder z’n eigen gedachten. Ieder apart, en toch met elkaar. Ik sla, schop en zweet me gelukkig.
Want wat kan er nog steeds veel wél.

Uit het raam

Ik vraag me af: hoe kan ik hier iets moois uithalen? De antwoorden dienen zich vrijwel meteen aan.
Door te stoppen met kijken naar wat er níet kan.
Door veel minder te denken en veel meer te voelen.
Door de ‘meeeeh’ uit het raam te flikkeren.

Spierpijn

De volgende dag kom ik ouderwets bijna niet mijn bed uit van de spierpijn.
Hoewel ik in mijn dagelijks leven al veel beweeg, vraagt een uur kracht- en conditietraining weer nét even iets anders van mijn lijf dan een uur krav-technieken.
En dat kon voor mij persoonlijk eigenlijk helemaal geen kwaad.
En zo zit ik dan, gelukkig, toch weer snel in mijn natuurlijke staat van zijn.
Een tikje beurs, maar rete-blij.

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

Zwembad Aquarijn
Cantharel 10
2403 RA Alphen a/d Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons