fbpx

Column Charlotte Beumer - september 2020

The Miracle Mile

Sinds een tijdje ben ik ervan overtuigd dat je hoofd eigenlijk alleen handig is om je lichaam aan te sturen, ideeën te bedenken en ervoor te zorgen dat je muts goed blijft zitten in de winter, zodat je nek niet volregent.

Verder, is althans mijn ervaring, zit het vaak behoorlijk in het weg. Want voor iets dat eigenlijk vooral een ‘handige tool’ zou moeten zijn, niets meer, niets minder, heeft zo’n hoofd buitenproportioneel veel invloed.

Valkuil

En dat is, op z’n zachtst gezegd, best wel lastig. De valkuil van het hebben van een hoofd met een brein is namelijk dat je dingen gaat over-analyseren en kapot gaan denken, in willekeurige volgorde.

Met als gevolg dat dingen ineens niet meer zo lekker gaan.

Ik bedoel: heb je wel eens geprobeerd de trap op te rennen, terwijl je bij elke stap denkt: ‘linkervoetrechtervoetlinkervoetrechtervoet’? Ik garandeer je dat je de gewenste verdieping niet haalt, omdat je ergens halverwege strandt met je voortanden in een traptree.

Strapatsen

Met Krav Maga werkt dat eigenlijk nét zo. Dat hoort logisch en natuurlijk te zijn, dus zonder extra schuifelpasjes, hupjes, pirouettes en andere strapatsen.

Of, anders gezegd: als het niet ‘logisch’ is, is het géén Krav Maga (en ziet het er doorgaans niet cool uit – ook belangrijk).

Het kan nog een tandje erger.

Want dat wat je brein denkt en vindt, dat waar het van overtuigd is, daarmee creëer je je voor een groot deel je werkelijkheid.

'Mens voor G1'

Ik ben, sinds 29 februari jl., officieel ‘Mens voor G1’.

Ik zag dat zelf dus niet gebeuren.

Ik zag het niet gebeuren toen ik voor P2 een koprol moest maken.

Ik zag het opnieuw niet gebeuren toen voor P3 de high roll op het menu stond.

Ook toen met P4, toen met die stomping kick tegen de muur (met dus, ja inderdaad, een koprol), zag ik het niet gebeuren.

En toen voor P5, met die forward roll + backwards roll + breakfall. Toen al helemaal niet.

Horrorachtige termen

Maar daar ben ik dan. Mens voor G1. Voor een blauwe patch.

En weet je?

Ik zie het dus opnieuw niet gebeuren.

Want op het curriculum voor G1 prijken horrorachtige termen als de ‘sideways roll’ en de ‘big sweep’ en ‘machinegun takedown’.

Ik heb er echt al buikpijn van.

Vechtersmentaliteit

Ik geloof er niet in, in mezelf. Niet volledig, althans.
Want dat rammen, mijn vechtersmentaliteit, het gros van de technieken, dat zit echt wel snor. Maar dat kleine stukje in mij, die ‘innerlijke criticus’, die zit lachend in een hoekje en zegt voortdurend dingen als ‘dat wordt niks’ en ‘hou maar op.’

Het Miraculeuze Verhaal van Roger Bannister

Dat dingen echt mogelijk zijn, zolang je er maar van overtuigd bent, wordt mooi geïllustreerd door een verhaal dat Martijn regelmatig aanhaalt in zijn seminars.

Er was eens een man, genaamd Roger Bannister (1929 – 2018). Hij was een Britse atleet die bekend werd omdat hij de eerste persoon was die de mijl (da’s iets meer dan 1600 meter) (1609 om precies te zijn) liep in minder dan vier minuten. Dat flikte hij in 1954 in Oxford.
Zijn prestatie ging de boeken in als de ‘Miracle Mile’, omdat sommige mensen ervan overtuigd waren dat het fysiek onmogelijk was, zo’n mijl in minder dan vier minuten.
En wat denk je, zo’n anderhalve maand later (46 dagen, om precies te zijn) werd zijn record al verbeterd door een Australische atleet, die nog ietsjes sneller liep (1,4 seconde, om precies te zijn).

Conclusie: zolang men dacht ‘het kan niet’, kon het ook niet. Maar toen iemand het tegendeel bewees en men begon te denken ‘verrek, het kán’, toen konden ineens meer mensen het.

Alive and kicking

Het is een schitterend voorbeeld van wat er in mijn hoofd, en ik durf te stellen in de hoofden van velen met mij, gebeurt.
Als je je niet kan voorstellen dat iets kan, dan kan het ook niet. Althans, je maakt de kans een heel stuk kleiner.
En dat werkt andersom dus ook zo.

Tegenbewijs

Wat mijn hoofd doet, dat is raar. Want het tegenbewijs voor ‘ik kan het me niet voorstellen’ is in zeer ruime mate aanwezig in mijn (en waarschijnlijk ieders) leven.
Ik bedoel: ik zag ook niet aankomen dat ik op zou krabbelen van dingen als ziekte, als tegenslag, als burn-out, als scheiding.
En toch: here I am. Alive and kicking.

In theorie dus

En wat nou als ik me voor kan stellen dat ik het wél kan, die big sweep, die machinegun takedown, die sideways roll? Want als ik de ene kant op kan fantaseren, dan zou ik ook de andere kant op moeten kunnen. En als ik ervoor kan kiezen om iets spannend of eng te vinden, dan kan ik er, in theorie, dus ook voor kiezen om te denken; goh, wat ontzettend leuk en gaaf dit! Zo lekker; nieuwe dingen leren! Zo tof; op de grond ge-Big Sweept of ge-Machinegun-take-down’d te worden! Yay!
In theorie dus, hè.

Innerlijke criticus

Dat stemmetje in je hoofd dat alleen maar rottige dingen zegt, dat is dus altijd je innerlijke criticus. En dat is, pardon my French, een behoorlijke bitch. Het zegt je dat je dingen niet kan, dat je niet goed genoeg bent, dat anderen beter zijn dan jij. En het is allemaal bullshit.

Voor de mensen wiens innerlijke criticus ook zo’n veel te grote waffel heeft, heb ik een leuk trucje.

Geef hem een gek stemmetje en een lachwekkend uiterlijk, maak een karikatuur van hem. Maak hem zó belachelijk dat je hem onmogelijk serieus kan nemen, wat hij ook uitkraamt. En lach hem uit, hard. Opbokken met je bullshit.

Jouw mijl

Die spannende presentatie. Die opleiding. Een nieuwe baan. Meedoen aan een wedstrijd. Of dat G1-examen. Iedereen heeft zo zijn eigen mijl.
Wat jouw mijl ook is, het maakt niet uit.

Het is mogelijk. It can be done.
En als je dat weet, ik bedoel; écht wéét, er echt van overtuigd bent, dan vergroot je de kans aanzienlijk dat het kan. Dat het lukt.
Dat ik mijn G1 haal.
En dat ook jij, net als Roger Bannister, jouw mijl loopt onder de vier minuten.

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

Zwembad Aquarijn
Cantharel 10
2403 RA Alphen a/d Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons