fbpx

Column Charlotte - december 2020

Anders dan anders

Ik zou hem in zijn ballen kunnen schoppen. En hem, pfff, hém al helemaal. Appeltje eitje.

Ik wandel mijn dagelijkse rondje door het park en zie in de verte een groepje hangjeugd. Ze maken hun bestaan luidruchtig kenbaar. Scootertjes, sigaretten, geblèr. The works.
Ondanks het feit dat ik nog vele meters van hen ben verwijderd ben ik ze al aan het inschatten. Aan het classificeren.

Die ene daar, die met die grote muil, die wordt misschien wat lastiger, maar als ik zijn bovenarm te pakken krijg en ik zet mijn onderarm in zijn nek, dan heb ik de controle en kan ik hem als een soort schild gebruiken.

In mijn hoofd voer ik mijn krav-technieken uit en voel hoe mijn lichaam reageert op mijn eigen gedachten. Ademhaling versnelt. Hartslag gaat omhoog.
Ik ben er zo druk mee dat ik moet uitkijken dat ik niet struikel over de hond, die ondertussen blijmoedig een soort bondage-act uitvoert met mijn enkels en zijn riem. Zal je net zien; lig ik straks plat op mijn gezicht en dan is die spectaculaire koprol er weer niet van gekomen.

Schrap

Ondertussen kom ik alsmaar dichterbij. Naarmate ik het groepje nader word ik meer en meer alert. Al lopend zet ik me schrap (en da’s nog niet makkelijk). Ik hoor een rotje dat wordt afgestoken, scheldwoorden, een bulderlach. Een blikje belandt met een boog op de grond, een brommer wordt gestart, uit een draagbaar boxje schalt muziek die vergezeld gaat met een onnavolgbare brij aan teksten.

Rotje

Ik tel ze, de jongens. Het zijn er zes. Nog even, een paar meter nog, ik ben er bijna. Heeft die ene daar een rotje in zijn hand? Als ‘ie ‘m gooit, nou. Dan is ‘ie van mij.
Mijn hand balt zich tot een vuist, knijpt in de hondenriem. Ik pas toe wat Stephan me leerde tijdens een seminar; terwijl ik het groepje passeer kijk ik niemand aan en ik doe een ‘hoi’ in het luchtledige, naar een punt ergens in de verte.
Ik ben kalm. Koel. Zelfverzekerd. De rust zelve. Maar één verkeerde beweging, één verkeerd woord, er hoeft er maar één zo’n rotje te goo-

‘Hallo mevrouw. Wat een leuk hondje.’

Verloren

Hm? Wat?
Het leuke hondje in kwestie loopt blij kwispelend op de jongen toe en werpt zich zo’n beetje in zijn armen. Die kleine verrader.
Het joch bukt en haalt hem enthousiast aan. Ik sta er een beetje verloren bij. Het ergste wat er zojuist is gebeurd is dat ik ‘mevrouw’ ben genoemd en zelfs met de grootst mogelijke creativiteit kan ik geen aanleidingen vinden die een matpartij rechtvaardigen.
Mijn gebalde vuist kan weer los. Met moeite krijg ik uiteindelijk de hond losgeweekt van al die aandacht.

Ontwenningsverschijnselen

Godsamme. Ik heb krav-maga-gerelateerde ontwenningsverschijnselen en niet zo’n beetje ook. Ze worden steeds erger, want ik sta nu in gedachten al puberjochies in elkaar te slaan. Sterker nog: in mijn fantasie trapte ik een joch in zijn ballen terwijl diezelfde ballen van datzelfde joch nog maar amper zijn ingedaald.
Mán. Dit kan écht niet. LEES VERDER

Chocolade

Ik schop JeanClaude Saque, mijn bokszak, later die ochtend extra hard. Maar het mag niet baten. De zoom-les sla ik over. Ik kan het gewoon niet opbrengen. Het is alsof ik alleen maar mag ruiken aan de chocolade, maar geen hap mag nemen.

Pauze

Er is een ‘pauze’ van twee weken in de Groene Hel.
En in die twee weken glijd ik toch weer even met een been in die valkuil. Die valkuil van Wat Er Allemaal Niet Mag. De valkuil van Beperking, die van Gevangen Zitten. En omdat ik die overtuiging actief in stand houd, gaat ineens alles wat ik lees en hoor daarover. Want je realiteit voegt zich naar wat jij denkt en gelooft.

Weemoedig

Weemoedig denk ik aan het laatste feest dat ik bijwoonde voordat we elkaar met argusogen en wantrouwen gingen bekijken. Dat was op 1 januari. Het Nieuwjaarsgala. Het feest waar ik, en dan overdrijf ik niet, tien uur achter elkaar heb staan dansen. Waar ik zorgeloos heb en ben geknuffeld, zonder dat ik daar maar een seconde over hoefde na te denken.
Ik kijk in mijn sporttas en verlang ineens naar mijn toque en mijn helm. En die zitten niet eens lekker.
En hop, daar gaat die voet in die valkuil.

Verkeerde dingen

Later die avond trek ik mijn ‘wee-mij’-jas aan en doe ik mijn beklag bij De Papa.
‘Ik voel me gevangen!’ roep ik theatraal.
‘Hoezo?’ vraagt hij.
‘Omdat we NIKS MEER MOGEN! Om wat ik allemaal zie en lees!’
‘Nou’, zegt hij bedaard, ‘dan lees je dus de verkeerde dingen.’

Tussen je oren

Interessant. Want waar je je focus legt, dat maak je groter. Dat voed je, dat geef je momentum.
Het idee van Gevangen Zitten, dat zit (net als alle andere percepties en overtuigingen overigens) tussen je oren.
Och, dat hoofd. Wat neemt (en krijgt) dat toch altijd weer veel podium. Wat neemt het veel plek in. Ik blijf erbij: een hoofd hebben is handig omdat het je lichaam kan besturen en omdat je dan een kekke muts op kan zetten in de winter, maar voor de rest moet het zich eigenlijk vooral koest houden.

Belemmering of kans

En ineens weet ik me weer te herpakken.
Er mag veel niet. Nee. Klopt. Veel toffe dingen kunnen jaar niet plaatsvinden. Maar oh, wat mag en kan er ook veel wél.
Want zoals met alles kan ik dit zien als een belemmering, of als een kans.
Een kans om nieuwe dingen te leren, te doen, te ontdekken. Te zien wat je allemaal zou kunnen doen, ook al doe je ze niet daadwerkelijk.

Denk bijvoorbeeld aan:
Chinees leren
Een cursus origami
Leren aquarelleren
‘Leren aquarelleren’ leren uitspreken zonder haperen
Een puzzel maken van 4.000 uitsluitend witte stukjes
Uitvogelen hoe je jezelf voor de wet ontoerekeningsvatbaar kan laten verklaren als je een misdaad begaat uit frustratie om die puzzel
Een kookcursus volgen
Etc.

Keuzes te over. En ook al doe je geen van alle, dan nog draagt het besef van die overvloed aan keuzes bij tot het gevoel van vrijheid.

Vrijheid

Vrijheid trouwens, dat kan je oefenen. Begin klein. Als je besluit te gaan bodybuilden, begin je immers ook niet meteen met tweehonderd kilo.
Voel je vrij om naar de kraan te lopen en een glas te vullen. Voel je vrij om het water op te drinken, door het putje te gieten, in de boord van je trui te schenken of over je hoofd te gooien.

Rabbithole

Wat je vaak, lang en veel oefent, daar word je doorgaans enorm goed in. Als je dat gevoel van ‘gevangen zitten’ vaak lang en veel oefent, dan word je daar dus enorm goed in. Met als gevolg dat je alleen nog maar ziet wat er niet meer mag, wat er niet meer kan, wat er nooit meer goedkomt, wat nooit meer wordt zoals het was. Het is een angst-wasstraat, een gevaarlijke ‘rabbithole’. Je kan er alleen maar ongelukkig in verdwalen en er zijn geen garanties dat je er weer uitkomt.

Anders dan anders

Zo’n gevangenis, die maak je zelf. Je creëert je eigen sleur.
En wat je zelf maakt, dat kan je ook weer zelf afbreken. Door dingen anders te doen dan anders, bijvoorbeeld. In een andere volgorde, op een andere manier. Dingen die je nooit zou hebben gedaan, geprobeerd of ontdekt, als je alles gewoon was blijven doen zoals je ze altijd al deed.
Dus, doe dingen eens anders dan anders.
Wat heb je te verliezen? 

Over Charlotte:
Wie ik ben? Leuk dat je het vraagt. Ik ben Charlotte, 40 jaar oud en moeder van Teddy (9jr.) en James (5jr.) Ik heb een aantal lievelingsdingen waaronder taalkleien, schrijven, verhalen vertellen, koffiedrinken en krav maga. Ik schreef en publiceerde het boek ‘Supermama’s, the true story’; een ode aan en hart onder de riem van alle Supermama’s én -papa’s. Dat hart vind je onder andere HIER. Daarnaast ben ik werkzaam als doorbraak-trainer. Dat betekent dat ik mensen help bij het afbreken van hun ondermijnende gedachten, belemmerende overtuigingen en onjuiste waarheden, zodat ze hun leven kunnen vormgeven zoals zij dat graag willen. Zonder alle bullshit die ze daarbij tegenhoudt.

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

Zwembad Aquarijn
Cantharel 10
2403 RA Alphen a/d Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons