fbpx

Column Charlotte - januari 2021

Lock down - Open up

‘Zie je ertegen op?’ vroeg m’n moeder.
‘Integendeel’, zei ik, naar waarheid.

Dat was in het voorjaar wel anders. Toen piepte ik paniekerig woordjes als ‘tering’ en ‘hóe dan?!’ toen de sluiting van de basisscholen werd aangekondigd.
Ik piepte overigens nog veel meer woordjes toen, maar dat geheel terzijde.

Been there, done that, got the T-shirt

Mijn lieve en briljante Suus wist het weergaloos te verwoorden toen ik haar via whatsapp vroeg hoe het ging, zo vlak na de laatste persconferentie.
‘Ik ga goed’, schreef ze. ‘Ik vind het zelfs wel mooi: even een vergelijkbare beproeving zodat je kan ‘toetsen’ wat je ontwikkeling is geweest. Ik zie mijn groei ineens zo duidelijk, dat maakt me trots.’
En ik kon niets anders dat me daar naadloos bij aansluiten. Want in die paar maanden hebben we al voor behoorlijk hete vuren gestaan. Dus dan kan dit er ook nog wel bij.
Been there, done that, got the T-shirt.

Confronterend

De buitenwereld (feestjes, concerten, verjaardagen, bezoekjes, rat-race) wordt kleiner en kleiner, en dus komt er meer nadruk te liggen op de binnenwereld. En dat kan behoorlijk confronterend zijn.
Relaties die konden bestaan bij de gratie van partners die elkaar niet zo vaak zagen, komen onder druk te staan als die partners ineens op elkaars lip zitten.
Banen bleken ‘niet essentieel’ en konden worden geschrapt.
Het landschap van je leefwereld blijkt niet meer verdoezeld te kunnen worden door gaangaangaan, doendoendoen, bezig blijven bezig blijven bezig blijven.
Verborgen patronen dienen zich aan.
Sociaal leven ligt stil, en daardoor komt gevoel juist in beweging.
Kortom; voelen zál je, of je wil of niet.

De Ene dag

En dat gaat de ene dag duidelijk beter dan de andere.
Want op die Ene dag heb je lief wat je hebt, heb je waardering voor wat er wél is, maak je een mooie lange wandeling in de natuur, voel je je Een met het Al, bak je, heel sereen samen met je kinderen, een gezond en verantwoord bananenbrood dat perfect past bij je ik-koester-dankbaar-mijn-lichaam-eetpatroon.

De andere dag

En op de Andere dag vlieg je tegen de muren op, overweeg je serieus je kinderen op marktplaats te zetten (stiekem heb je de geschikte foto’s al geselecteerd), drink je godverend witte wijn voor je ontbijt, haal je een verantwoord bedoeld baksel uit je nog na-smeulende oven dat droger is dan de sandalen van Ghandi, prop je uit frustratie een hele zak gevulde kerstkransjes naar binnen en mis je, zachtjes jammerend, mensen die je normaalgesproken eigenlijk niet eens mag.

En dat is heel normaal in deze allesbehalve normale omstandigheden.

Fotolijsten

Net als velen anderen met mij richt ik me, min of meer verplicht, op de binnenwereld. Daar valt ook mijn huis onder. Ik neem de verfkwast ter hand en kleur mijn keuken groen. Haal dingen van de muren en hang er nieuwe dingen voor in de plaats.
Daarvoor heb ik fotolijsten nodig, en daarvoor moet ik naar Ikea.

Ongezellig

Ik kies een moment uit dat er geen Efteling-waardige rijen voor de deur staan en kan daarom zo doorlopen. Langs het aangegeven wandelpad tref ik manshoge borden waarop staat wat er allemaal verplicht is: mondkapje, handen ontsmetten, pin-betaling. En wat er allemaal niet mag: tegen de wandelroute-pijlen in lopen, met meer dan 2 personen naar de winkel komen, in het restaurant eten.
Het is al met al behoorlijk ongezellig. De glans is eraf.

Weerstand

Met elke stap in de winkel neemt mijn weerstand toe. Ik bedoel: ik snap het allemaal. Wat er allemaal moet en niet (meer) mag. Ik snap dat winkels dicht moeten. Ik snap dat er geen restaurant is om naartoe te gaan.
En toch, als ik een blik werp in dat lege restaurant, voel ik die weerstand.
Wonderlijk. Want alle keren dat ik heb gegeten in een Ikea zijn letterlijk op 1 vinger te tellen.

Optie

Wat het is: ik wíl helemaal geen Zweedse balletjes. Ik wil de optie van Zweedse balletjes. Ik wil dat het mijn keuze is dat ik die ballen links laat liggen, in plaats van dat de keuze voor me wordt gemaakt.
Dat wat ik niet mag, wil ik juist hebben.

Not in my backyard

Het ‘not-in-my-backyard’-principe. We zijn allemaal voor een opvanghuis voor verslaafden, maar liever niet naast ons eigen huis. Hangplek voor de jeugd? Top! Maar dan wel graag ergens verder weg. We snappen dat het maatschappij-ontwrichtende Coronavirus bestreden moet worden en daar willen we álles voor doen maar hállo, we willen wél graag naar de sportschool en onze stamkroeg en de kapper en ja, ook naar Ikea.
Dus, alles leuk en aardig, maar we willen er natuurlijk geen last van hebben.

Schijfschieten

Je kan schijfschieten in de geel-blauwe Zweedse wereld en ik sta dan ook in no-time weer buiten met mijn fotolijsten.
En dan keer ik weer naar binnen. Ik maak mijn keuken af en leer dat wat je aan een plakstrip hangt hoogstwaarschijnlijk naar beneden lazert en boor dus alsnog drie gaatjes. Ik ga niet meer terug naar Ikea, ondanks de buts in een van mijn verse lijsten. 

Tegenovergestelde

Suus vertelt ook dat het, volgens (Amerikaanse spreker en auteur) Byron Katie, zaak is om te onderzoeken of het tegenovergestelde van je gedachte niet even waar is dan die gedachte, of zelfs meer waar.
En wat, zegt ze, is het tegenovergestelde van Lockdown?
Lock --> Open
Down --> Up
Lockdown --> Open Up
En dat vond ik een heeeele mooie. Want zitten grenzen en belemmeringen en beperkingen niet sowieso vooral in je hoofd?

Strand

Als ik de LockDown voel en OpenUp wil, dan ga ik naar het strand. Daar waait de wind mijn hoofd leeg, daar nemen de golven mijn gepieker mee, daar kan ik mijn stress begraven en achterlaten.
En de teckel vindt het er ook erg leuk.

Verdrietig

Ik wil niet blijven hangen in hoe zeer ik het mis. De groene hel. Krav maga. Mijn trainingsmaatjes. De grappen en de grollen en de muziek en het vechten en het leren en het grenzen opzoeken en daaroverheen gaan en het trappen en het slaan en de zombiegames en het zorgeloos over elkaar heen rollen en.. en.. en…
Daar word ik namelijk heel erg verdrietig van. En verdrietig zijn is soms natuurlijk prima. En lekker. En nodig. Maar erin blijven hangen zorgt voor alleen maar meer ervan. Verdriet trekt verdriet aan trekt verdriet aan trekt verdriet aan.
En dat werkt andersom dus ook, met blij.

Feel the feels

Dus, zwelg zo nu en dan. Zwelg, duik onder, verdwijn en kom boven. Voel, laat bestaan, laat er zijn, onderdruk niets. Zoals een van mijn beste vriendinnen ook wel zegt: nodig het uit. Geef het thee. Zit even samen, en zwaai het dan weer uit.
Feel the feels.

Verlaat de Lockdown in je hoofd en OpenUp.

 

Over Charlotte:

Wie ik ben? Leuk dat je het vraagt. Ik ben Charlotte, 40 jaar oud en moeder van Teddy (9jr.) en James (5jr.) Ik heb een aantal lievelingsdingen waaronder taalkleien, schrijven, verhalen vertellen, koffiedrinken en krav maga. Ik schreef en publiceerde het boek ‘Supermama’s, the true story’; een ode aan en hart onder de riem van alle Supermama’s én -papa’s. Dat hart vind je onder andere HIER. Daarnaast ben ik werkzaam als doorbraak-trainer. Dat betekent dat ik mensen help bij het afbreken van hun ondermijnende gedachten, belemmerende overtuigingen en onjuiste waarheden, zodat ze hun leven kunnen vormgeven zoals zij dat graag willen. Zonder alle bullshit die ze daarbij tegenhoudt.

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

Zwembad Aquarijn
Cantharel 10
2403 RA Alphen a/d Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons