fbpx

Column Charlotte Beumer - april 2020

Kijken naar wat wél kan

Het begint met een C en het gooit alles door de war, legt alles stil en creëert tegelijkertijd overal chaos?
Hint: ík ben het níet.

Ik hoef het antwoord natuurlijk niet eens meer te geven, want de laatste tijd is er slechts één woord dat nieuwsberichten, gesprekken en gedachten domineert.
De wereld staat op pauze. Harde reset. Terug naar fabrieksinstellingen.

Bord

Scholen sluiten. Evenals horeca, kapperszaken, sportscholen. Evenementen en concerten worden afgelast of uitgesteld. We mogen niet meer naar buiten. Of nou ja; zo min mogelijk. We kunnen onze geliefden beter even niet zien en de caissières van de appie zitten ineens met bord voor hun kop, ook degenen die dat van nature al hadden.

Memes

Wat allereerst weer eens opvalt is de werkelijk gigantische bak humor waarover de mensheid (een significant deel daarvan althans) beschikt. Mijn telefoon draait overuren als het aankomt op het ontvangen en doorsturen van de meest hilarische, snedige, creatieve en rake grappen in de vorm van foto’s, memes, teksten en filmpjes. Soms zes keer dezelfde op exact hetzelfde moment, maar ik ben dan ook gezegend met een overload aan grappige mensen in mijn directe omgeving.

Drukte

Er gebeuren interessante dingen. Niet alleen op mondiaal niveau (de natuur die het weer overneemt, eendjes in de tot voor kort brakke grachten van Venetië, mensen die ineens na jaren weer eens schone lucht inademen), maar ook op landelijk niveau (waar Fransozen al in totale lockdown zaten, liepen wij hier nog rond in de Waterleidingduinen waar de Efteling qua drukte nog een puntje aan kon zuigen).
En vlak het individuele niet uit.
Zoals huwelijken en relaties die priiiima functioneerden met partners die gedeeltelijk langs elkaar heen konden leven vanwege werk, terwijl die partners nu noodgedwongen op een kluitje zitten. Vaak ook nog met een stel kinderen erbij, met alle gevolgen van dien.

Haken voor dummies

Nu leef ik niet met een partner samen, maar ik kan me zo voorstellen dat die ene meme, waarop een vrouw in een schommelstoel sereen een strop zit te haken als verrassing voor haar man, voor sommige mensen ineens best wel een verleidelijk beeld zal zijn.
Ik vraag me af hoe vaak er de laatste tijd gegoogeld is op zoektermen als ‘strop haken voor dummies’, ‘kan ik Corona gebruiken om me ontoerekeningsvatbaar te laten verklaren’ of ‘hoe zet ik giftige thee met wat er in mijn achtertuin groeit’.

Stip

Je moet ineens dingen gaan doen die een stip zijn aan de horizon van je comfortzone. Zoals homeschoolen en thuiswerken met je kinderen om je heen, wat, geloof mij, zulke oergevoelens bij je los kan maken dat het maar goed is dat Moeder Natuur ons instinct zó heeft ingesteld dat wordt voorkomen dat we diezelfde kinderen ergens langs de A9 achterlaten.

(ik ben dus inmiddels al zes dagen gefragmenteerd aan deze column aan het werk, red.)

Daar tegenover staat dat de dingen waar je blij van wordt en waar je van oplaadt tot nader order niet meer kunnen. Zoals naar de sauna. De kroeg. Of de sportschool.
En dat is, om met de woorden van Calimero te spreken, NÍET ÉÉRLIJK.

Hiero

Maarre… is het niet ook een klein beetje waar we als mensheid misschien om gevraagd hebben? Hadden we met z’n allen niet erg veel gesprekken met als thema ‘ik heb het zo druk’ en ‘kon ik maar even uit de ratrace’?
Nah, moet de kosmos hebben gedacht. Hiero. Pak aan.

Confronterend

Er komt van alles naar boven. Er wordt van alles zichtbaar, voelbaar, tastbaar. En dat is best wel confronterend.
Want hoe ga je om met omstandigheden waarop je geen enkele invloed hebt? Hoe blijf je in het oog van de storm, terwijl de wrakstukken, trucks en koeien je om de oren vliegen? Hoe hou jij je regie, je mindset, je kracht?

Frustratie

Ik wist het echt even niet. Liep op dag 1 van de lockdown al tegen de muren op van pure frustratie. Helena dicht? Ik kon het gewoon niet geloven.
Ook kon maar niet bedenken hoe ik het zou moeten doen: de hele dag thuis met twee kinderen, thuis lesgeven, thuis werken, niet kunnen trainen en dat alles zonder door te draaien. Hoe dan?!
Keek op mijn horloge en dacht: nu zou Fightclub beginnen. Nu op de lijn. Nu de warming-up. Koortsachtig verlangend naar dat wat ik niet kon krijgen. Zachtjes ‘nee, nee, nee’ mompelend een pad in mijn laminaat ijsberen.
En dan was dit nog maar dag 1.

Ontwricht

Onrustig, onbestendig, ziel onder mijn arm.
Omdat het dagelijks leven zoals we dat kennen nu ontwricht is. Omdat het, voor mij althans, voelt alsof de werkelijkheid de werkelijkheid niet is. En alles is net even anders. Het klopt wel, maar toch ook niet.
Alsof iemand vannacht in mijn huis is geweest en alle meubels net twee centimeter heeft verplaatst.
Ik ben op zoek naar structuur die ik zelf nog moet vormgeven.

Wat Wél

Ik moest op een of andere manier terug naar mijn Blij, al was het alleen maar om te voorkomen dat ik op korte termijn op het nieuws zou verschijnen met een zwart balkje over mijn ogen. Dus ik ben bewust gaan zoeken naar Wat Wél. En zo kon ik dus alsnog de training van Stephan in de praktijk brengen. Het mentale deel, althans.

Wél

Even los van de mensen die daadwerkelijk ziek zijn en zelfs sterven, en dat zijn er helaas nogal wat, gebeuren er ook mooie dingen.
Er ontstaan talloze online initiatieven. Sporten. Dansen. Coaching. Challenges. Je kan meedoen met grapjes en wedstrijdjes. Je kan samen met je kinderen je ramen volplakken met knutsels (activiteiten waar ik doorgaans beter niet aan mee kan doen, gezien mijn neiging om daar een tikje obstinaat op te reageren). Kortom, er kan van alles wél.

Kwestie van perceptie

Er bestaan ontelbaar veel realiteiten. Hoe ik mijn realiteit zie, verschilt wezenlijk van hoe jij je realiteit ziet. Het is allemaal een kwestie van perceptie, van de bril die je kiest. Ik ken mensen in lockdown die zich opgesloten voelen. Ik ken ook mensen in lockdown die zich vrijer voelen dan ooit. Ik ken mensen met financiële stress. En mensen die juist nu meer dan ooit floreren.
Mensen die verdrietig zijn om wat er allemaal níet is, en mensen die met een immense creativiteit aan de slag gaan om overal het Wat Wél op te sporen.
Hoe zit dat?

Het is maar net hoe je ernaar kijkt. Welk perspectief je kiest.

Dat wat je aandacht geeft, dat maak je automatisch groter.
Kijk je naar de onmogelijkheden? Dan worden ze groter.
Zie je alleen het lelijke, het enge, de angst? Dan wordt dat groter.
Bespeur je overal crisis? Pats. Groter.

Andersom

Maar dat geldt dus andersom ook.
Moeten we dan maar onze kop in het zand steken? Nee hoor.
Mogen we dan niet janken om en balen over de leuke dingen die de komende tijd uit de agenda’s geschrapt gaan worden? Tuurlijk wel.
Betekent dit dan dat we moeten bagatelliseren hoe ernstig de dingen zijn die er nu met ons en om ons heen gebeuren? Zeker niet.
Maar afhankelijk van waar je je focus legt, welk perspectief je kiest, worden omstandigheden waar we met z’n allen niets aan kunnen veranderen stukken moeilijker óf juist een stuk beter te dragen.

Want wat nou…

… als we kunnen kiezen waar we naar kijken?
… als er tegenover elke zorg ook iets moois staat?
… als we zien hoe er overal om ons heen mooie initiatieven ontstaan?
Hoe er een saamhorigheid ontstaat die we normaal alleen zien tijdens een EK of WK?
Naar hoe we de ruimte krijgen om in te zien wat écht waardevol is (zoals wc-papier), wat we nu écht willen in het leven (zoals wc-papier) en waar het leven nu écht om draait (wc-papier)?
Hoe we de ruimte krijgen om, of we nu willen of niet, uit de ratrace te stappen?
En is het niet stiekem ook wel een klein beetje fijn dat je chronisch gekleed kan gaan in je joggingbroek, dat ene boek uit kan lezen en niet naar die knettersaaie verjaardag hoeft?
Want ja. Corona.

Nieuwe orde van de dag

Nu ik dit schrijf zit de derde week van de quarantaine er zo’n beetje op. Wat opvalt is het enorme vermogen van ons als mens om ons aan te passen aan de nieuwe omstandigheden. Er vormt zich iets dat op een dagindeling lijkt. Gisterochtend volgde ik een bijna-normale krav training van Martijn. Elke avond kan ik kiezen uit een rijk aanbod van Zoom-meetings en live calls. Straks krijg ik het nog druk.

Nieuw normaal

Er komt een nieuwe orde van de dag. Gezin draaiende houden, werken of niet werken, sporten of niet sporten, in je gezonde eetpatroon of juist helemaal niet. Dansen in je huis, sporten in je huis, cursussen in je huis. Een to-do lijst qua klusjes, boeken lezen of Netflix. We passen ons aan, we kunnen dit.
En voor we het weten is het allemaal weer normaal. Een nieuw normaal.

Dus…

Neem je de blue pill of the red pill?
De zwarte bril of die met glitters?
Want die twee kanten, ze zijn er altijd allebei. Maar welke bril je opzet, dat kies je zelf.

Hou vol. We’ve got this.

Aanmelden nieuwsbrief


Onze locaties

Haarlem

Gonnetstraat 7
2011 KA Haarlem

Alphen aan den Rijn

Zwembad Aquarijn
Cantharel 10
2403 RA Alphen a/d Rijn

Officieel lid van:

Copyright © Trainingscentrum Helena
Volg ons